यदिदं वर्तुलं वक्त्रं सोन्नतं दृश्यते शुभम्
वसा मेदो ऽथ नयने सोज्वले स्त्रीषु संस्थिते
निम्नांशतां दर्शयति त्रिवली जठरस्थिता
मूत्रद्वारमिदं गुह्यं यत्र मुग्धं जगत्त्रयम्
भस्त्रावर्गाधिकं क्षिप्तं मांसं जघनवर्त्मनि
शुक्रास्थिपूरितं मांसैः कथं सुन्दरतां व्रजेत्
विष्ठामूत्रमलैः पुष्टे को देहे रज्यते नरः
धैर्यं कृत्वा व नारीं तामुवाच गजगामिनीम्
तथा भूतासि चार्वङ्गि मानसोन्मादकारिणी
पश्य मूच्छान्वतनाथ जगत्स्थावरजङ्गमम्
स नास्ति त्रिषु लोकेषु यः पुमान्मम दर्शनात्
आत्मस्तुतिर्न कर्तव्या केनचिच्छुभमिच्छता
तथापि स्तवनं ब्रह्मन् कर्तव्यं कार्यहेतुना
तमादिश जगन्नाथ क्षोभयिष्ये न संशयः
किं पुनश्चेतनोपेतः श्वासोच्छासी नरस्त्विति
उन्मादकरणं नॄणां दुश्चरव्रतनाशनम्
भ्रूचापाक्षेपयुक्ताः श्रवणपथगता नीलपक्ष्माण एते यावल्लीलावतीनां न हृदि धृतिमुषो दृष्टिबाणाः पतन्ति
भ्रूक्षेपविस्मितकटाक्षनिरीक्षनिरीक्षितानि कोपप्रसादहसितानि कुतः शशाङ्के
स्मृता च दृष्टा युवती नरेण विमोहयेदेव सुराधिका हि
तमादिशजगन्नाथ त्रैलोक्यं मोहयाम्यहम्
नागनासोरु सुभगे मत्तमातङ्गगामिनि
तन्मया सुगृहीतं तु कृतं ज्ञानाङ्कुशेन हि
सत्यमेतद्विशालाक्षि तव रूपं विमोहनम्
यन्निमित्तं मया सृष्टा तत्साधय वरानने
यस्य सन्ध्यावली भार्या तव रूपोपमा शुभे
दशनागायु तबलः प्रतापेन रविर्यथा
तेजसा वह्निवद्द्वीप्तः क्रोधे वैवस्वतोपमः
सौम्यत्वे शशितुल्यस्तु रूपवान् मन्मथो यथा
पित्रा भुक्तं समस्तैकं जंबूद्वीपं वरानने
पित्रोस्तु व्रीडया येन न ज्ञातं प्रमदासुखम्