तमेकं देवताश्रेष्ठं संप्राप्ते हरिवासरे
स मे शत्रुर्महान्देव तेन लुप्तः पटो मम
कृतकृत्यो भविष्यामि गयापिण्डप्रदो यथा
उपोषितः स्तुतोवापि न नियम्या मया हि ते
सौतिरुवाच
र्चितयामास देवेशो विरिञ्चिः कुशलाञ्छनः
भूतत्रासनमात्रं तु रूपं स जगृहे विभुः
सर्वयोषिद्वरा देवीमनसा निर्भिता बभौ
दृष्ट्वा पितामहस्तां तु रूपद्रविणसंयुताम्
प्रत्यवायभयाद्ब्रह्या चक्षुषी संन्यमीलयत्
चिन्तयेद्वीक्षयेद्वापि जननीं वा सुतामपि
स याति नरकं घोरं संचिन्त्य श्वपचीमपि
तस्य जन्मकृतं पुण्यं वृथा भवति नान्यथा
पुण्यस्य संक्षयात्पापी पाषाणाखुर्भवेद्ध्रुवम्
जनन्या अपि पादौ तु नादेयौ द्वादशाब्दिकैः
षष्ट्यतीतां सुतो ऽभ्यङ्गे नियुञ्जीत विचक्षणः
उभयोः पतनं प्रोक्तं रौरवे ऽङ्गारसंचये
वधूहस्तेन यः पापः पादशौचं करोति हि
सूचीमुखैः कृष्णवक्त्रोर्भुज्यते कल्पसंस्थितिम्
साभिलाषेण मनसा तत्क्षणात्पतते नरः
यदिदं वर्तुलं वक्त्रं सोन्नतं दृश्यते शुभम्
वसा मेदो ऽथ नयने सोज्वले स्त्रीषु संस्थिते
निम्नांशतां दर्शयति त्रिवली जठरस्थिता
मूत्रद्वारमिदं गुह्यं यत्र मुग्धं जगत्त्रयम्
भस्त्रावर्गाधिकं क्षिप्तं मांसं जघनवर्त्मनि
शुक्रास्थिपूरितं मांसैः कथं सुन्दरतां व्रजेत्
विष्ठामूत्रमलैः पुष्टे को देहे रज्यते नरः
धैर्यं कृत्वा व नारीं तामुवाच गजगामिनीम्
तथा भूतासि चार्वङ्गि मानसोन्मादकारिणी
पश्य मूच्छान्वतनाथ जगत्स्थावरजङ्गमम्