नेदं व्यवस्थितं देव क्षितौ केनापि भूभुजा
प्रवादमानं पटहं सुघोरं प्रलोपमानं ममविश्ममार्गम्
सद्गुणेषु च संतापः स तापो मरणान्तिकः
तमुपोष्य कथं सौरे न गच्छति नरस्त्विति
दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म कष्णप्रणामी न पुनर्भवाय
जिह्वाग्रे वर्तते यस्य हरिरित्यक्षरद्वयम्
अन्नमश्नन्सुरापक्वं मरणे यो हरिं स्मरेत्
स याति विष्णुसायुज्यं विमुक्तो भवबन्धनैः
यस्मिन्संगीयते सो ऽपि चिन्त्यते पुरुषोत्तमः
गङ्गांभः पूतपुण्यत्वे स नरः समतां व्रजेत्
कथं शासति दुर्मेधास्तस्य वासरसेविनम्
तदस्माकं कृतं मानं मे तत्त्वं नावबुध्यसे
कृत्स्नायासेन संयुक्तः स तैर्निग्राह्यते पुनः
स्वामिप्रसादात्सिद्धास्ते विनिन्युर्व्वै नियोगिनम्
कथं संयमिता तेषां बाल्याद्भास्करनन्दन
करोमि तव साहाय्यं हरिभक्तैर्न भास्करे
सर्वेषामेव देवानामादिस्तुपुरुषोत्तमः
व्याजेनापि कृता यैस्तु द्वादशी पक्षयोर्द्वयोः
विपर्ययो ब्रह्मपदात्सुपुण्यात्कृतेव मार्गे सह विष्णुभक्तैः
नाहं गच्छामि योगान्तं पुनरेव जगत्पते
तमेकं देवताश्रेष्ठं संप्राप्ते हरिवासरे
स मे शत्रुर्महान्देव तेन लुप्तः पटो मम
कृतकृत्यो भविष्यामि गयापिण्डप्रदो यथा
उपोषितः स्तुतोवापि न नियम्या मया हि ते
सौतिरुवाच
र्चितयामास देवेशो विरिञ्चिः कुशलाञ्छनः
भूतत्रासनमात्रं तु रूपं स जगृहे विभुः
सर्वयोषिद्वरा देवीमनसा निर्भिता बभौ
दृष्ट्वा पितामहस्तां तु रूपद्रविणसंयुताम्
प्रत्यवायभयाद्ब्रह्या चक्षुषी संन्यमीलयत्