तेन वर्षसहस्रेण शासितं क्षितिमण्डलम्
आरोपयित्वा गरुडे कृत्वा रूपं चतुर्भुजम्
यदि स्थास्यति देवेश माधव्यां माधवप्रियः
एष दण्डः पटो ह्येष तव पद्भ्यां विसर्जितः
रुक्माङ्गदेन देवेश धन्या सा स धृतो यया
किमपत्येन जातेन मातुः क्लेशकरेण हि
वृथाशूला हि जननी जाता देव कुपुत्रिणी
यः पितुर्नोद्धरेत्पक्षं विद्यया वा बलेन वा
धर्मे चार्थे च कामे च प्रतीपो यो भवेत्सुतः
एका हि वीरसूरेव विरञ्चे नात्र संशयः
नेदं व्यवस्थितं देव क्षितौ केनापि भूभुजा
प्रवादमानं पटहं सुघोरं प्रलोपमानं ममविश्ममार्गम्
सद्गुणेषु च संतापः स तापो मरणान्तिकः
तमुपोष्य कथं सौरे न गच्छति नरस्त्विति
दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म कष्णप्रणामी न पुनर्भवाय
जिह्वाग्रे वर्तते यस्य हरिरित्यक्षरद्वयम्
अन्नमश्नन्सुरापक्वं मरणे यो हरिं स्मरेत्
स याति विष्णुसायुज्यं विमुक्तो भवबन्धनैः
यस्मिन्संगीयते सो ऽपि चिन्त्यते पुरुषोत्तमः
गङ्गांभः पूतपुण्यत्वे स नरः समतां व्रजेत्
कथं शासति दुर्मेधास्तस्य वासरसेविनम्
तदस्माकं कृतं मानं मे तत्त्वं नावबुध्यसे
कृत्स्नायासेन संयुक्तः स तैर्निग्राह्यते पुनः
स्वामिप्रसादात्सिद्धास्ते विनिन्युर्व्वै नियोगिनम्
कथं संयमिता तेषां बाल्याद्भास्करनन्दन
करोमि तव साहाय्यं हरिभक्तैर्न भास्करे
सर्वेषामेव देवानामादिस्तुपुरुषोत्तमः
व्याजेनापि कृता यैस्तु द्वादशी पक्षयोर्द्वयोः
विपर्ययो ब्रह्मपदात्सुपुण्यात्कृतेव मार्गे सह विष्णुभक्तैः
नाहं गच्छामि योगान्तं पुनरेव जगत्पते