अथवा सत्यगाथेयं लौकिकी प्रतिभाति नः
नहि दुष्कृतकर्मा हि नरः प्राप्नोति शोभनम्
लोकानां समचित्तानां मतं ज्ञात्वा हि वेधसः
भुजाभ्यां साधुपीनाभ्यां लोकमूर्तिरुदारधीः
सकायस्थमुवाचेदं व्योममूर्तिं रवेः सुतम्
केनापमार्जितो देवपटो लोकपटस्तव
अपनेष्यति मार्तण्डे दुःखं हृदयसंस्थितम्
विलोक्य वक्त्रं कुशकेतुसूनोः सगद्गदं मन्दमुदीरयन्वचः
मरणादधिकं देव यत्प्रतापस्य खण्डनम्
अन्धकूपे निपतति स चाशु नरके ध्रुवम्
प्रभोर्वित्तं समश्नाति स भवेत्काष्ठकीटकः
नियोगी नरकं याति यावत्कल्पशतत्रयम्
भवेद्वेश्मनि मन्दात्मा आखुः कल्पशतत्रयम्
भृत्यान्वै कर्मकरणे राज्ञो मार्जारतां व्रजेत्
पुण्येन पुण्यकर्तारं पापं पापेन कर्मणा
कल्पादौ वर्तमानस्य यावद्यावद्दिनं तव
कर्तुं रुक्माङ्गदेनाद्य पराभूतो हि भूभुजा
न भुङ्क्ते वासरे विष्णोः सर्वपापप्रणाशने
विहाय देवपूजां च तीर्थस्नानादिकस्त्रियाम्
त्यक्त्वा स्वाध्यायहोमांश्च कृत्वा पापानि भूरिशः
मनुजाः पितृभिः सार्द्धं तथैव च पितामहैः
तथा मातामहा यान्ति मातुर्ये जनकादयः
एतद्दुःखं पुनर्देव मम मर्मविभेदनम्
पितॄणां बीजतो यस्माद्धात्र्या कुक्षौ धृतो यतः
ततो ऽन्यस्य कृतं ब्रह्मन्बीजं धात्रीसमुद्भवम्
न भार्याया भवेद्वीजं न भार्या कुक्षिधारिणी
जामातुः पुण्यमाहात्म्यत्तिन मे शिरसो रुजा
एकादश्युपवासी यः स मां त्यक्त्वा व्रजेद्धरिम्
त्यक्त्वा तु मामकं मार्गं प्रयाति हरिमन्दिरम्
न तीर्थैर्नापि दानैर्वा न व्रतैर्विष्णुवर्जितैः