स्वभवं भूतनिलयमोङ्काराख्यमकल्मषम्
उपास्यमानं विविधैर्लोकपालैर्दिगीश्वरैः
मूर्तिमद्भिः समुद्रैश्य नदीभिश्च सरोवरैः
वापीकूपतडागाद्यैर्मूर्तिमद्भिश्च पर्वतैः
कलाकाष्ठानिमेषैश्च ऋतुभिश्चायनैर्युगैः
ऋक्षैर्योगैश्च करणैः पौर्णमासेंदुसंक्षयैः
सत्यानृतैश्च देवेशो वेष्टितो धर्मपावकः
सत्त्वेन रजसा चैव तमसा च पितामहः
वायुना श्लेष्मपित्ताभ्यां मूर्तैरातङ्कनामभिः
अनुक्तैरपि भूतैश्च संवृतो लोककृत्स्वयम्
तेषां मध्ये ऽविशत्सौरिः सव्रीडेव वधूर्यथा
ते प्रविष्टं यमं दृष्ट्वा सकायस्थं सनारदम्
संप्राप्तो हि लोककरं द्रष्टुं देवं पितामहम्
सो ऽयमभ्यागतः कस्मात्कञ्चित्क्षेमं दिवौकसाम्
लेखकः समनुप्राप्तो दैन्येन महतान्वितः
यन्न दृष्टं श्रुन्त वापि तदिहैव प्रदृश्यते
निपपाताग्रतो विप्रा ब्रह्मणो रविनन्दनः
परिभूतो ऽस्मि देवेश यन्मार्जितपटः कृतः
एवं ब्रुवन्स निश्चेष्टो बभूव द्विजसंत्तमाः
योर्ऽथं रोदयते लोकान्सर्वान्स्थावरज गमान्
अथवा सत्यगाथेयं लौकिकी प्रतिभाति नः
नहि दुष्कृतकर्मा हि नरः प्राप्नोति शोभनम्
लोकानां समचित्तानां मतं ज्ञात्वा हि वेधसः
भुजाभ्यां साधुपीनाभ्यां लोकमूर्तिरुदारधीः
सकायस्थमुवाचेदं व्योममूर्तिं रवेः सुतम्
केनापमार्जितो देवपटो लोकपटस्तव
अपनेष्यति मार्तण्डे दुःखं हृदयसंस्थितम्
विलोक्य वक्त्रं कुशकेतुसूनोः सगद्गदं मन्दमुदीरयन्वचः
मरणादधिकं देव यत्प्रतापस्य खण्डनम्
अन्धकूपे निपतति स चाशु नरके ध्रुवम्