पद्मनाभदिने भोक्ता निग्राह्यो दस्युवद्भवेत्
ममेद वचनं शृत्वा राज्यं भुञ्जीत मामकम्
अशुक्ले तु विशेषेण पटहे हेमसंपुटे
गच्छिद्भिः संकुलो मार्गः कृतो कृतो लोकैर्हरेर्द्विजाः
ज्ञानात्प्रमादतो वापि ते यान्ति हरिमन्दिरम्
व्याजेनापि प्रकुर्वाणैर्द्वादशीं पापनाशिनीम्
स प्राप्नोति धराधर्मं यो नाश्नाति हरेर्दिने
एकादश्यां न भोक्तव्यं पक्षयोरुभयोरपि
लेख्यकर्मणि विश्रान्तश्चित्रगुप्तो ऽभवत्तदा
गच्छन्ति वैष्णवं लोकं स्वधर्मैर्मानवाः क्षणात्
भग्नो याम्यो ऽभवन्मार्गो द्वादशादित्यतापितः
देवा नामपि ये लोकास्ते शून्या ह्यभवंस्तथा
मुक्त्वैकां द्वादशीं मर्त्या नान्यं जानन्ति ते व्रतम्
नारदो धर्मराजानं गत्वा चेदमुवाच ह
न चापि क्रियते लेख्यं किञ्चिद्दुष्कृतकर्मणाम्
कारणं किं न चायान्ति पापिनो येन ते गृहम्
एवमुक्ते तु वचने नारदेन महात्मना
यो ऽयं नारद भूपालः पृथिव्यां सांप्रतं स्थितः
प्रबोधयति राजेन्द्रः स जनं पटहेन हि
ये केचिद्भुञ्जते मर्त्यास्ते मे दण्डेषु यान्ति हि
व्याजेनापि मुनुश्रेष्ठ द्वादश्यां समुपोषिताः
द्वादशीसेवनाल्लोकाः प्रायान्ति हरिमन्दिरम्
कृत हि नरकाः शून्या लोकाश्चापि दिवौकसाम्
एकादश्युपवासस्य माहात्म्येन द्विजोत्तम
समुपोष्य दिनं विष्णोः प्रयान्ति हरिमन्दिरम्
नेत्रहीनः कर्णहीनः संध्याहीनो द्विजो यथा
त्यक्तकामस्त्वहं ब्रह्मंल्लोकपालत्वमीदृशम्
निर्व्यापारो नियोगी तु नियोगे यस्तु तिष्ठति
एवमुक्त्वा यमो विप्रा नारदेन समन्वितः
स ददर्श समासीनं मूर्तामूरतजनावृतम्