सदा देवार्चनरता हरिनमपरायणाः
अनाथं विप्रकुणपं ये दहेयुर्नृपोत्तम
पत्रैः पुर्ष्पेः फलैर्वापि जलैर्वा मनुजेश्वर
अप्सरोगणगन्धर्वैः स्तूयमानो विमानगः
चुलुकोदकमात्रेण लिङ्गं संस्नाप्य भूमिप
पूजया रहितं लिङ्गं कुसुमैर्योर्ऽचयेत्सुधीः
भक्ष्यैर्भोज्यैः फलैर्वापि शून्यं लिङ्गं प्रपूज्य च
पूजया रहितं विष्णुं योर्ऽचयेदकर्वंशज
देवतायतने यस्तु कुर्यात्संमार्जनं सुधीः
शीर्णं स्फटिकलिङ्गन्तु यः संदध्यान्नृपोत्तम
यस्तु देवालये राजन्नपि गोचर्ममात्रकम्
गन्धोदकेन यः सिञ्चेद्देवतायतने भुवम्
मृदा धातुविकारैर्वा यो लिम्पेद्देवतागृहम्
शिलाचूर्णेन यो मर्त्यो देवागारं तु लोपयेत्
यः कुर्याद्दीपरचनां देवतायतने नृप
अखण्डदीपं यः कुर्याद्विष्णोर्वा शङ्करस्य च
अर्चितं शङ्करं दृष्ट्वा विष्णुं वापि नमेत्तु यः
देव्याः प्रदक्षिणामेकां सत्प सूर्यस्य भूमिप
कृत्वा तत्तद्गृहं प्राप्य मोदते युगलक्षकम्
प्रदक्षिणां चररेत्तस्य ह्यश्वमेधः पदे पदे
न तस्य विद्यते कृत्यं संसृतिर्नैव जायते
नरो न च्यवते स्वर्गाच्छङ्करस्य प्रसादतः
सर्वान्कामानवान्पोति मनसा यद्यदिच्छति
गायते वा स भूपाल रुद्रलोके च मुक्तिभाक्
ते हंसयानमारुढा व्रजन्ति ब्रह्मणः पदम्
सर्वपापनिर्मुक्ता विमानस्था युगायुतम्
तेषां पुण्यं निगदितुं न समर्थः शिवः स्वयम्
संप्रीणयन्ति देवेशं तेषां पुण्यफलं शृणु
स्वर्गलोकमनुप्राप्य मोदन्ते कल्पपञ्चकम्
सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुना सह मोदते