नारदपुराणम्

उपवासेन कर्तव्यं वर्षे वर्षे तु नारद

लक्षमेकं विशोध्याथ क्षिपेत्पयसि संसृते

प्रकरे गन्धपुष्पाणां पुष्पमालाविभूषिताम्

गन्धैः पुष्पैस्तथा धूपैर्दीपैर्नैवेद्यविस्तरैः

ततो विसर्जयद्देवीं जलमध्ये ऽथ दक्षिणाम्

इति ते कथितं विप्र कोटिलक्षेश्वरीव्रतम्

इषशुक्लतृतीयायां बृबद्गौरीव्रतं चरेत्

आचार्यं पूजयेदन्ते विप्रानन्यान्धनादिभिः

कञ्चुकैश्चैव ताटङ्कैः कण्ठसूत्रैर्हरिप्रियाः

सिंदूरं जीरकं चैव सौभाग्यद्रव्यसंयुतम्

वायनानि च पञ्चैव ताभ्यो दद्याच्च भोजयेत्

तत्फलं धारयेत्कण्ठे सर्वकामसमृद्धये

गीतवाद्ययुता नद्यां गौरीं तां तु विसर्जयेत्

मम सौभाग्यदानाय यथेष्टं गम्यतां त्वया

भुक्त्वा भोगांस्तु देहान्ते गौरीलोकमवाप्नुयात्

पूजयित्वा जगद्वन्द्यामुपचारैः पृथग्विधैः

विसर्जयेत्प्रणम्यैनां विष्णुगौरीप्रतुष्टये

कृत्वा पूर्वविधानेन पूजयेज्जगदंबिकाम्

देवीलोकं समासाद्य मोदते च तया सह

पूर्वोक्तेन विधानेन पूजितापि द्विजोत्तम

माघशुक्लतृतीयायां पूज्या सौभाग्यसुंदरी

प्रसन्ना दिशति स्वीयं लोकं तु व्रततोषिता

पूजिता गन्धपुष्पाद्यैः सर्वमङ्गलदा भवेत्

देवीपूजा विप्रपूजा दानं होमो विसर्जनम्

भक्त्या कृतानि चेष्टांस्तु कामान्दर्द्युमनोगतान्

यानि कृत्वा नरा नार्यो ऽभीष्टान्कामानवाप्नुयुः

गणपं सम्यगभ्यर्च्य दत्त्वा काञ्चनदक्षिणाम्

वैशाखस्य चतुर्थ्यां तु प्रार्थ्यं संकर्षणाह्वयम्

प्राप्य संकर्षणं लोकं मोदते बहुकल्पकम्