त्रैलोक्यधारकः भगवती गायत्री, सावित्री, सुरेश्वरी च विराजते। विमला, कमला, ततोऽरुणी, पुनरपि अरुणी, संध्या माता, सती, हंसी, मर्दिका, वज्रिका, परा च प्रकटिताः। त्रिमुखी, सप्तवक्त्रा, देवदानवविनाशिनी सा अस्ति। रथरेखा नाम्ना, शशिरेखा च अन्यत्र प्रसिद्धा। भूवनपालः तत्पश्चात्, मदनतुरा च अभूत्। अनंगकुसुमः, विश्वरूपः, देवभीषणा च तत्र वर्णिता। वरदा, वागीशी च, एवं चतुर्षष्टिः घोषिताः। ताः दंष्ट्रिण्यः, रोमाञ्चिताः, युद्धे मनःस्थिताः। ताः लोकनाथाः, पूर्ववत् पूज्याः, वज्राद्याः च तथैव। शुद्धघृतं खदिराग्नौ हुत्वा मन्त्रः सिद्ध्यति। नीलोत्पलार्पणेन महालक्ष्मीः उत्पद्यते। राजीवेन लवणेन च स्त्रीवश्या भवति। वाक्बीजजपपरायणस्य अन्यत् विचारणं न आवश्यकम्। अथ अहं तस्याः मन्त्रं वक्ष्यामि, यः लोकानां भोगमोक्षदः। द्विविधः दीपः रक्तनेत्रः, बिन्दुनाऽलङ्कृतः। सप्त बीजाक्षराणि पुनः, परममन्त्रः स्वाहा अन्ते समाप्तः। बीजं मायायाः, मार्गः दीर्घः, शक्तिः पूर्वं वर्णिता, ऋषिस्रेष्ठ। दशाक्षराणि हृदि, भुजयोः, पादयोः स्थाप्यन्ते। सा करयोः खड्गं, अभयमुद्रां, वरमुद्रां धारयति। कालिं गम्भीराङ्गीं सर्वाभरणवर्णाभूषितां ध्यानं कुर्यात्। पूजाविधिः ततो वर्ण्यते, कर्णिकारपुष्पैः। बाह्यभागे अष्टदलपद्मं, तत्र भूमण्डलं पूजनीयम्। नित्या, विलासिनी, डोग्धी, अघोरा, मंगलाः च तत्र। शिवस्य शवस्वरूपः, सर्वतः शिवा देव्यः परिवृताः। कालि, कपालिनी, कुल्ला, कुरुकुल्ला, विरोधिनी च तत्र। उग्राः, उष्णप्रभा, दीप्ताः, नीला, धना, बलाकिका च। ब्राह्मी, नारायणी च पद्मे यत्नेन स्थापनीयाः। वाराही, नरसिंही पुनः मण्डले स्थापनीयाः। भीमा, उन्मत्ता, अन्याः, वशीकरणभैरवी च। एवं पूजिता कालि मन्त्रिणः सिद्ध्यति। स्वस्य वा परस्य वा, सा शीघ्रं सिद्धिं ददाति। स्वकल्याणमिच्छन् कालिपूजां वर्जयेत्। दशसहस्रजपात् वागीश्वरसमता शीघ्रं लभ्यते। यः दशसहस्रं जपेत्, सर्वसिद्धिं प्राप्नोति। सहस्रं अर्कपुष्पाणां, स्वबीजेन लिप्तं, तेन। कालेन तस्य साधनया भूमिश्वरत्वं प्राप्तम्। काव्यकौशलविलासेन सः जनान् मोहयति। महाकालः मारस्य युद्धं कुर्यात्, यः सहस्रं जपेत्, सः शङ्करसमः भवति। एवं मन्त्रसिद्धिः, देव्या विविधा रूपाणि, पूजाविधिः, फलानि च, ऋषिसमक्षं विस्तारपूर्वकं कथितानि।