षष्टमं तु शक्तिसमूहैः चतुर्दशचत्वारिंशद्भिः सह, लोकनाथैः च समन्वितं स्मृतम्। एवं श्रीवाग्भवां जगद्धात्र्यां सम्यगर्चयेत्। अत्रैवाम्बिका, वाग्भवा, दुर्गा, श्रीशक्तिः च एतैः लक्षणैः निर्दिष्टाः। सरस्वती, श्रीः, दुर्गा, लक्ष्मीः, धृतिः, स्मृतिः च; कृष्णवर्णा, खड्गचर्मधारिण्यः, भूषणभूषिताः, पूजनीयाश्च; रुद्रवीर्या, प्रभा, नन्दा, पोषणाऽथ वृद्धिदा, शुभा; विकृतिः, डण्डिमुण्डिन्या, सेन्दुखण्डा, शिखण्डिनी च; इन्द्राणी, रुद्राणी, शङ्करार्धाङ्गिनी; अम्बिका, ह्रदिनी, द्वात्रिंशद्वर्णाः शक्तयश्च; पिङ्गलाक्ष्या, विशालाक्ष्या, श्रीः, बुद्धिः च; त्रैलोक्यधारिणी, गायत्री, सावित्री, सुरेश्वरी; विमला, कमला, अरुणी, पुनरपि अरुणी; सन्ध्या, जननी, सती, हंसी, मर्दिका, वज्रिका, परा; त्रिमुखी, सप्तास्या, सुरासुरविनाशिनी; रथरेखा, शशिरेखा नाम्नि; भूवनपालः, ततो मदनातुरा; अनङ्गकुसुमाऽथ विश्वरूपा, देवभीषणा; वरदा, वागीशीति, एवं चतुर्दशचत्वारिंशद्भिः शक्तिभिः सहिताः। ताः दन्तिन्यः, उन्नतकेशयः, युद्धाभिलाषिण्यः; लोकनाथ्यः, पूर्ववत् पूजनीयाः, वज्राद्याः च तथैव। खदिराग्नौ घृतार्चना कृत्वा मन्त्रः सिद्ध्यति। नीलोत्पलार्पणेन महालक्ष्मीर्जायते नूनम्। राजीवलवणार्पणेन स्त्री वश्या भवति। वाग्बीजजपपरायणे पुनः किञ्चिदपि न पृच्छेत्। अहं तस्याः मन्त्रं वक्ष्यामि, यः जनानां भोगमोक्षप्रदः। द्विविधं तु दीपं रक्तनेत्रं बिन्दुसंयुतं कथयामि। पुनः सप्तबीजानि, सः परममन्त्रः 'स्वाहा' इत्यन्तः। बीजं माया, मार्गः दीर्घः, शक्तिः पूर्वं वर्णिता, विप्रश्रेष्ठ। दशाक्षराणि हृदि, बाह्वोः, पादयोः स्थापनीयानि। सा खड्गं, अभयमुद्रां, वरदां च हस्तयोः धारयति। कालिं तु कृष्णाङ्गीं, सर्वाभरणरञ्जितां, सर्ववर्णसमलङ्कृतां ध्यातव्या। ततोऽर्चनविधिः पुष्पैः करवीरैः निरूप्यते। बहिर्भागे अष्टदलपद्मं, तत्र भूमिमण्डलं पूजनीयम्। नित्या, विलासिनी, डोग्धी, अघोरा, मङ्गला च; शिवशवाकृतिः, सर्वतो शिवागणैः परिवृता; काली, कपालिनी, कुल्ला, कुरुकुल्ला, विरोधिनी; उग्राऽथोष्णप्रभा, दीप्ताऽथ नीला, धना, बलाकिका च; ब्राह्मी, नारायणी च, सुमहत्नयेन पद्मे स्थापनीयाः। वाराही, नारसिंही च पुनः मण्डले स्थापनीयाः। भीमा, उन्मत्ता, अन्याश्च, वशीकरणभैरवी च। एवं देवीशक्तिसमूहः, विविधनामरूपधारिण्यः, जगद्धात्र्यः, सर्वमङ्गलप्रदा, भक्त्या पूजनीया इति पुराणे निर्दिष्टम्।