यः साधकः परमः स्यात्, सः नूनं स्वचक्षुषा महालक्ष्मीं पश्यति। तस्मिन्नेव काले शुम्भ-निशुम्भाख्यौ द्वावसुरौ जगतां कंटकौ जातौ। तदा देवी सरस्वती महती अवतीर्णा। सा शुम्भादीन् हत्वा देवैः पूजिता। अहं तस्याः मन्त्रं वक्ष्यामि, मुनिश्रेष्ठ, शृणु। वाग्बीजेनाङ्गन्यासं श्रेष्ठः साधकः कुर्यात्। वाग्देव्याख्या देवी स्वभक्ताय कामान् ददाति। दिव्याभरणभूषितां देवीं सततं ध्यानयेत्। सह सहायिकाभिः रक्षाचक्रैश्च तां पूजयेत्। द्वितीया मातृभिः सहोच्यते, तृतीया अष्टभिः शक्तिभिः सह। षष्ठी चतु:षष्ट्या शक्तिभिः लोकनाथैः च सह स्मृता। एवं वाग्भवां जगद्धात्रीं देवीं पूजयेत्। एतैः लक्षणैः अम्बिका, वाग्भवा, दुर्गा, श्रीशक्तिश्च वर्ण्यते। सरस्वती, श्रीः, दुर्गा, लक्ष्मीः, धृतिः, स्मृतिः— कृष्णवर्णा, खड्ग-चर्मधारिणी, अलङ्कृता, पूज्या च। रुद्रवीर्या, प्रभा, नन्दा, पोषणा, वृद्धिदा, शुभा, विकृति, डण्डिमुण्डिन्या, सेन्दुखण्डा, शिखण्डिनी; इन्द्राणी, रुद्राणी, शङ्करार्धाङ्गिनी; अम्बिका, हरदिनी, द्वात्रिंशत् शुभाः शक्तयः; पिङ्गलाक्षी, विशालाक्षी, श्रीः, बुद्धिश्च; त्रैलोक्यधारिणी, गायत्री, सावित्री, सुरेश्वरी; विमला, कमला, अरुणी, पुनरपि अरुणी; सन्ध्या, माता, सती, हंसी, मर्दिका, वज्रिका, परा; त्रिमुखी, सप्तवदना, सुरासुरदमन्या; रथरेखा, शशिरेखा; ततो भुवनपालाख्या, मदनातुरा; अनङ्गकुसुमा, विश्वरूपा, सुरभीषणा; वरदा, वागीशी—एवं चतु:षष्टिः प्रोक्ता। ते दन्तिला, केशोन्नता, युद्धाभिलाषिणः; ते लोकनाथाः, पूर्ववत् पूज्याः, वज्रादयश्च तथा। खदिराग्नौ घृताहुत्या मन्त्रः सिद्ध्यति। नीलोत्पलार्पणेन महालक्ष्मीः जात्यर्थं निश्चितम्। राजीव-लवणयोरार्पणेन स्त्री वश्या भवति। यो वाग्बीजजपपरायणः, तत्रान्यत् किमपि न पृच्छेत्। अहं तस्याः मन्त्रं वदामि, यः जनानां भोगमोक्षप्रदः। रक्ताक्षदीपः बिन्दुना भूषितः, स द्विविधः। पुनः सप्त बीजानि; अयं परो मन्त्रः ‘स्वाहा’ अन्तः। बीजं माया, मार्गो दीर्घः, शक्तिः उक्ता, मुनिश्रेष्ठ। दशाक्षराणि हृदि, बाह्वोः, पादयोः स्थापनीयानि। सा खड्गं, अभयमुद्रां, वरमुद्रां च धारयति।