तदा सा परमपवित्रा उत्तमा च जलधारा ब्रह्मादिदेवान् विशुद्धान् कृतवती। सा जलधारा सत्यमुनिसंयुता मेरुशृङ्गे प्रविष्टा। मुनयः मनवश्च परमसन्तोषेन तं स्तोतुम् आरब्धवन्तः। ते ऊचुः—नमस्ते ब्रह्मात्मन्, ब्रह्मरमणचेतस्, अनवबाधकर्मन्। नमस्ते सर्वात्मन्, विश्वमूर्ते, अतिदुर्गमे। नमस्ते सर्वशिरस्स्थित, सर्वगमनवति। स च शाश्वतः देवेश्वरः सर्वेभ्यः भयमपाकृत्य प्रमुदितः अभवत्। स तद् जलं द्वारपालाय दत्तवान्, भक्तवश्यः चासीत्। तत्र ते समागताः विचारयामासुः—किं खाद्यं कर्तव्यं, यत्र सर्पभयेन भीतिः वर्तते? यद् अयोग्ये दत्तं तद् भयंकरसुखहेतुः भवति। यत्र सर्वं भोक्तव्यम्, तत्र अधोयोनिफलप्रदं स्यात्। स देवः समस्तदेवान् अभयप्रदानं कृत्वा तान् स्वर्गं दत्तवान्। गन्धर्वैः गीतिप्रशंसितः, स पुनः वामनरूपं धारयामास। स सर्वेण जनसमूहेण प्रसन्नमुखैः परं पुरुषं प्रणमितः। स सर्वं जगत् मोहयित्वा तपोवनं गतवान्। तस्याः केवलस्मरणेन सर्वपापविमुक्तिः स्यात्। देवालये वा तीरे वा अश्वमेधसमानं फलम् लभ्यते। अथ भ्रातः, दानपात्रस्य लक्षणानि मे कथय। यः अनन्तफलमिच्छति, तस्मै दानं दातव्यम्। क्षत्रियो वा वैश्यो वा दानं न स्वीकारयेत्। स्वधर्मत्यागिनं दत्तं दानं निष्फलम्। जोतिषे दत्तं दानं निष्फलम्। यजमानाय अयोग्याय दत्तं निष्फलम्। धर्मविक्रेत्रे दत्तं, ब्रह्मन्, निष्फलम्। परपीडकाय दत्तं निष्फलम्। स्वदासेऽपि दत्तं निष्फलम्। निषिद्धभोजिने दत्तं निष्फलम्। श्मशानभोजिने दत्तं निष्फलम्। कुपात्रग्रहणदुष्टाय दत्तं निष्फलम्। स्वीकृत्य तत्क्षणं भुक्त्वा दत्तं दानं निष्फलम्। मुण्डिने वा कुब्जाय दत्तं निष्फलम्। स्त्रीवशे वा महापापिने दत्तं निष्फलम्। चोरे वा निन्दके दत्तं निष्फलम्। हे नारद! सत्कर्मनिष्ठाय अपि यत्नेन दानं दातव्यम्। यः पात्रः स्वयम् याचेत्तस्य दानं श्रेष्ठतमम्। इच्छया पात्रे दत्तं दानं मध्यमम्। क्रोधात्, श्रद्धाविहीनम्, अपात्रे दत्तं दानं मध्यमम्। वेदविदां श्रेष्ठाः हरितोषाय कृतं दानं परमं मन्यन्ते। दाननाशः, भोगनाशः, धननाशश्च त्रिविधः उच्यते। हे ब्राह्मण! धनं धर्मस्य फलम्, धर्मः माधवस्य तुष्टिदायकः।