सर्वेषां धर्माणां पालकः श्रीविष्णुः, अनुग्रहपूर्णहृदयः, तस्मै परमां सत्यम् ऐश्वर्यं दत्तवान्। तस्माद्, हे दैत्याधिप, सर्वधर्मपरायणाय मे विष्णुः अनुग्रहं कृतवान्। ततः वैरोचनिः जलपूर्णं घटं दृष्टवान्। सर्वव्यापी विष्णुः तं जलप्रवाहस्य विघ्नं जानन्, कुशाग्रान्ते दिव्यं शस्त्रं दशकोटिसूर्यसमप्रभं प्रादुर्भावयत्। तं दिव्यं शस्त्रं भर्गवेन, देवैः, असुरैः, अन्यैः च बहुभिः दृष्टः, विष्णुः समीपं गतः। ततः बली त्रिभिः पादैः मितां पृथिवीं महाविष्णवे दत्तवान्। हरिः, विश्वरूपः, द्वाभ्यां पादाभ्याम् पृथिवीं मितवान्। तस्य महापादाङ्गुष्ठाग्रे ब्रह्माण्डं द्विधा कृतम्। विष्णोः पादप्रक्षालितं जलं विशुद्धं जगतां शुद्धिकरं अभवत्। तत् विशुद्धं जलं, उत्तमम्, ब्रह्माद्यैः देवैः शुद्धिकृतम्। तद् जलं सत्संगेन मेरुशिखरे पतितम्। तदा ऋषयः मनवः च हर्षपूर्णाः तं विष्णुं स्तुतवन्तः। ते उचुः — "नमस्ते ब्रह्मात्मन्, ब्रह्मरमणचित्त, निर्बाधकर्मन्। नमस्ते सर्वात्मन्, विश्वरूप, अतिव्याप्त। नमस्ते सर्वशिरस्, सर्वगतिस्वरूप।" एवं स्तुत्वा, सः शाश्वतदेवेशः सर्वेभ्यः निर्भयत्वं दत्त्वा हर्षितः अभवत्। द्वारपालाय तद् दत्त्वा, भक्तस्य भक्त्याः वशः अभवत्। तत्र सर्पभयपूर्णे स्थले — "किं भोजनं रचयेम?" इति विचारः अभवत्। यत् अयोग्ये दत्तं, तद् भयानकं भोगसाधनं भवति। तत्र सर्वं भोग्यं, अधोगतिफलं ददाति। सर्वदेवेषु निर्भयत्वं दत्त्वा, तान् स्वर्गं दत्तवान्। गन्धर्वैः गीतैः स्तुतः, विष्णुः पुनः वामनरूपं धारयत्। सुप्रसन्नमुखैः सर्वे परमपुरुषं प्रणम्य। सः समग्रं जगत् मोहयन्, तपस्यर्थं वनं गतः। तस्या स्मरणमात्रेण सर्वपापात् विमुक्तिः भवति। देवालये वा तीरे वा अश्वमेधफलम् लभ्यते। अथ, भ्राते, दानयोग्यस्य लक्षणानि कथय। यः अनन्तफलाकाङ्क्षी, तस्मै दानं दीयते। क्षत्रियः वा वैश्यः दानं न गृह्णीयात्। स्वधर्मत्यागिनि दानं निष्फलम्। ज्योतिषे दानं निष्फलम्। यः यज्ञकर्तुम् अयोग्यः, तस्मै दानं निष्फलम्। धर्मविक्रये दानं निष्फलम्, हे ब्राह्मण। परपीडायाम् दानं निष्फलम्। सेवकत्वे अपि तस्मै दानं निष्फलम्। निषिद्धान्नभोजिनि दानं निष्फलम्। श्मशानशुद्धान्नभोजिनि दानं निष्फलम्। दुष्टग्रहणे दत्तं दानं निष्फलम्। त्वरितभोजनकृते दत्तं दानं अपि निष्फलम्।