सत्यलोके सदा निवसन्तं तं भगवन्तं स्मरन् गच्छेति भगवान् आज्ञापयामास। तदा सः स्वया सह गत्वा सृष्टिं प्रवर्तयति स्म। अनन्तरं पञ्चवक्त्रः कः कृत्स्नं कृत्स्नं जगदन्ते सर्वलोकान् संहरस्वेति कृष्णं संबोध्य उवाच। ततः कालान्तरे ब्रह्मन्, कृष्णस्य परमात्मनः आदेशः अभवत्—“त्वं वैकुण्ठं गच्छ, वरदा!” इति। सा कृष्णं प्रणम्य, नारायणस्य समीपं जगाम। एतेषां पूर्णस्वरूपाणां मन्त्रः, ध्यानम्, पूजनं चादि विधयः सन्ति। अक्षरं, क्रियाः, स्थितिः, परिपूर्णता च भक्त्या सह निवर्तन्ते। तत्र सूतपाः ऋषिः, छन्दः, गायत्र्याख्या देवता, मनुः च मनः इति निर्दिष्टम्। षडक्षरमन्त्रेण षडङ्गानि बिन्दुभूषितानि स्थापयेत्। श्वेतचम्पकसदृशतेजसा, दशमास्यचन्द्रसमप्रभया, सुश्रोण्या, तन्व्याः, बिम्बाधरया, रत्नकङ्कणहारकुण्डलादिभूषितया, रसमण्डलमध्यस्थया, रत्नसिंहासनासीनया तस्याः ध्यानं कर्तव्यम्। मन्त्रं लक्षवारं जपित्वा, तस्य दशांशं तिलैः हविर्देयम्। षट्कोणे षडङ्गपूजनं कृत्वा, बहिः अष्टदलपद्मे पूजनं विधीयते। ततः चन्द्रकलां, पारिजातां, पद्मावतीं च पूजयेत्। इन्द्रादीन् स्वायुधैः पूज्य, तेषां न्यासं विधायेत्। सा निर्गुणा, कृष्णार्चनीया, आद्याप्रकृतिः, ईश्वराणां स्वामिनी च। पूर्वादिदिक्षु ये सन्ति, ते सर्वत्र मां रक्षन्तु, पालयन्तु च। कृष्णशक्तेः आद्यादेवी, शुभे, कृष्णस्य प्राणेभ्योऽपि अधिकप्रियास्स्म। सर्वेश्वरं सम्पूज्य, स्तुत्वा, ताम् अन्तःकरणे पुनः स्थापयेत्। इह सर्वान् भोगान् अनुभूय, अन्ते गोलोकं प्राप्नोति। तस्याः पूजनात् साधकः भोगं च मोक्षं च प्राप्नोति। ‘वह्निप्रिया’ इत्यन्तं परमं कामधेनुमन्त्रम् अवगन्तव्यं। तत्र देवता महालक्ष्मीः, द्व्यक्षरा षडङ्गयुक्ता च। तस्याः मुखं मन्दस्मितं, सौम्यं, भक्तानुग्रहदायिनी च। ध्यानपूर्वकं मन्त्रं लक्षवारं जपित्वा, दशांशं पायसे हविर्देयम्। नवशक्तिसम्पन्ने आसने, अङ्गोपाङ्गैः सहासीत्। व्यष्टिः, उत्कृष्टिः, ऋद्धिः इत्येताः नवशक्तयः कथिताः। षट्कोणे षडङ्गानि, दक्षिणे गजाननं पूजयेत्। उमां, श्रीं, भारतीं, दुर्गां, धरणीं, वेदमातरं पूजयेत्। जह्नुकन्यां, सूर्यकन्यां, पूजनीयां, पादप्रक्षालनाय तत्परां पूजयेत्। पश्चिमदिग्भागे छत्रधारिणं वरुणं पूजयेत्। दिशां चान्तरदिशां च, चतुर्दन्तैरैरावतादीन् पूजयेत्। दीर्घायुषः काम्य, दूर्वाङ्कुरैः सर्पिषा सिक्तैः हविर्देयम्। एतत्सहस्राष्टकृत्वा कृत्वा, शतवर्षपर्यन्तं जीवति। आदित्यदिनात् आरभ्य, दशदिनानि साधकः सर्पिषा अभ्यक्तः स्यात्। नित्यं सहस्राष्टकपाल्यं तण्डुलैः हविर्दद्यादिति।