नारद! एषा द्विरूपिणः सहस्रनामावलिः उक्ता। सा महापापानि नाशयति, वन्ध्यत्वं निवर्तयति। पापं हन्ति, शत्रून् अपाकरोति, राधामाधवभक्तिं च ददाति। नित्यरसासागरराधासंगभोगिने नमः। सा जगद्विलयनकर्त्री, सर्वेश्वरी, सर्वजननी च। एषा दिव्या भोगमोक्षप्रदा—किं पुनः श्रोतुमिच्छसि? कुमारप्रोक्तं महातन्त्रशास्त्रं त्वया अस्मभ्यं निवेदितम्। यदत्र त्वया उक्तं, करुणासिन्धो, तत् श्रुत्वा मुनिः पुनः कुमारं प्रपृच्छ, किं पुनः श्रोतव्यं इति। सनत्कुमारोऽपि प्रणम्य पृष्टः। तत्रापि कृष्णमन्त्रस्य महिमा प्रकाशितः। तस्याः अंशावतारकृत्यानि मन्त्रपूर्वकं कीर्तितानि। बहूनि शक्तितन्त्राणि शिवप्रोक्तानि तत्र सन्ति, महर्षे। तदा नारदस्य महात्मनः वचनानि श्रुत्वा— शृणु नारद! राधायाः अंशसम्भवमहम् आख्यास्यामि। या राधा मया उक्ता, सा कृष्णस्य अर्धदेहात् उत्पन्ना। सा तेजोमण्डलमध्यस्थिता, दृश्यादृश्यरूपा च। कृष्णस्य वामभागात् नारायणः स्वयम् अभवत्। ततः कृष्णः महालक्ष्मीं नारायणाय दत्तवान्। ततो गोलोकनाथस्य गावां विवरात्— सर्वे भगवत्सकाशादुपजीविनः आत्मसमाः प्रिया अभवन्। सर्वतः राधासमा अपि, राधादास्यः मधुरभाषिण्यश्च आसन्। तदा सा प्रादुरभवत्—दुर्गा, विष्णोः सनातनी शक्तिः। सा पूर्णतमतया त्रिगुणात्मिका। सा नित्याऽस्ति, संसारवृक्षस्य बीजरूपा। तत्रैव चतुर्मुखः सह भार्यया प्रादुरासीत्। कमण्डलुधरः, तपस्वी, हरिनाभिसम्भूतः सः। भगवतः आज्ञया सुन्दरासने न्यविशत्। महादेवः स्ववामभागेन, गोपीश्वरः दक्षिणभागेन स्थितः। सः कृष्णं स्तुत्वा, उपदिष्टश्च, हरिसमीपे उपविशत्। सः सततं सत्यलोके वसन्, गत्वा मां स्मर। सः भार्यया सह गतः, सृष्टिं च करोति। ततः पञ्चमुखः किञ्चित्कालानन्तरं कृष्णं उवाच, विप्र। सृष्ट्यन्ते सर्वलोकान् सर्वतः संहर। ततः कालेन, हे ब्रह्मन्, कृष्णस्य परात्मनः— भगवान् तां आज्ञापयत्—'वैकुण्ठं गच्छ, वराङ्गने।' सा कृष्णं प्रणम्य, नारायणस्य समीपं गता। एतेषां पूर्णरूपिणां मन्त्रः, ध्यानं, पूजनं चादि विद्यते। अक्षरम्, क्रिया, प्रतिष्ठा, परिपूर्णता च भक्त्या सह। ऋषिः सुतपाः, छन्दश्चन्दः, देवता गायत्री, मनुः मनः इति।