सुगोषः स धर्मनिष्ठः भद्रमत्यै उक्तवान् — “भद्रमते, मम कार्यं सिद्धम्, मम जन्म सफलम् अभवत्।” एवं सन्देशं दत्त्वा, स तं ब्राह्मणं सम्यक् पूजयित्वा, धर्मपरायणः सञ्जातः। स तु पृथ्वीं विष्णोः स्वामिनीं, विष्णुना रक्ष्यमाणां मनसि निधाय, मन्त्रेण सम्यक् उक्त्वा, तां श्रेष्ठां भूमिं तस्मै ब्राह्मणाय दत्तवान्। तदा स बुद्धिमान् ब्राह्मणः, भद्रमती नाम, तस्मात् भूमिं याचितवान्। भूमिदानेन सुगोषः कोटिकुलसम्बन्धं प्राप्नोत्। भद्रमती अपि, हे बले, याम् इच्छां समृद्धिं स प्रार्थितवान्, तां समृद्धिं अवाप्तवान्। एवं स, ब्रह्मणः सदने दशकोटियुगपर्यन्तं वसन्, पश्चात् पृथ्वीं प्राप्य, सर्वसमृद्ध्या युक्तः अभवत्। ततः, हे दैत्य, स भद्रमती, सर्वकामविवर्जितः, विष्णुभक्तिपरायणः अभवत्। तस्मै विष्णुः कृपया परमानन्दं, सच्चिदानन्दलक्ष्मीं च दत्तवान्। तस्मात्, हे दैत्येन्द्र, मयि सर्वधर्मनिष्ठे, त्वम् अपि एवं कुरु। एतस्मिन्नन्तरे, वैरोचनि नाम दैत्यः जलपूर्णं घटं दृष्टवान्। विष्णुः सर्वव्यापी, जलप्रवाहस्य विघ्नं तं घटं विज्ञाय, कुशाग्रेषु दशकोटिसूर्यसमप्रभं महास्त्रं प्रादुरभवत्। स तत्र उपस्थितः, भर्गवेन, देवैः, असुरैः, बहुभिः च दृष्टः। बली तदा महाविष्णवे त्रैविक्रम्य पृथ्वीं दत्तवान्। हरिः विश्वरूपधारी, द्वाभ्यां पादाभ्यां पृथ्वीं व्यपिमीत्। तस्य पादाङ्गुष्ठाग्रेण स ब्रह्माण्डं द्विधा कृतवान्। विष्णोः पादोदकं विशुद्धं जगतां पावनं जातम्। तत् उत्तमं जलं ब्रह्मादिदेवांश्च विशुद्धं कृतवान्। तद् ऋषिसङ्घैः सहितं मेरुशिखरे पतितम्। तत्र मुनयः मनवश्च हर्षेण तं विष्णुं स्तुतवन्तः। ते ऊचुः — “नमस्ते ब्रह्मात्मन्, ब्रह्मरमण, निर्बाधकर्मन्। नमस्ते सर्वात्मन्, विश्वरूप, अतीन्द्रिय। नमस्ते सर्वशिरसि, सर्वगतिवदन्।” स नित्यः देवेश्वरः अभयदानं दत्त्वा प्रमुदितः अभवत्। तद् द्वारपालाय दत्त्वा, भक्तवश्यः अभवत्। एतस्मिन्नन्तरे, केचन ऊचुः — “किं भोजनं अत्र कुर्मः, यत्र सर्पभीतिं प्रतिपद्याम?” यद् अयोग्ये ददाति, तत् भयंकरं भोगसाधनं भवति। यत्र यत्र तद् भोग्यं, तत्र तद् अधःपातफलदं भवति। विष्णुः सर्वदेवान् अभयं दत्त्वा, तान् स्वर्गे स्थापितवान्। गन्धर्वैः गीतिप्रशंसितः, पुनः वामनरूपं स्वीकृतवान्। हृष्टचित्ताः ते परमपुरुषं प्रणम्य, प्रसन्नवदनाः अभवन्। स सर्वं जगद् मोहित्वा, तपस्यर्थं वनं गतः। सा विष्णुप्रिया स्मरणमात्रेण सर्वपापात् विमोचयति। देवालये वा तीरे वा, तस्याः स्मरणेन अश्वमेधस्यान्यत् फलम् लभ्यते। इत्थं समाप्य, अन्यो भ्राता पृष्टवान् — “दानपात्रस्य लक्षणानि कथय।” तस्मै एव दानं दातव्यं, यो अनन्तं दानफलं इच्छति। क्षत्रियः वा वैश्यः कदापि दानं न स्वीकरोतु।