येषां कामः स्वामिनी, तेषां लोकोऽपि स्वामी भवति। यदा कामाख्येन शत्रुणा गर्वः विनष्टः, तदा दरिद्रता उत्पद्यते। अतिदारिद्र्यरूपेण महाग्राहेण गृहीतानां मुक्तिः केन साध्यते? तेषु, पुत्रदारसमृद्धिः परमं दुःखं जनयति। तदा भद्रमती धर्मकार्यं, यत् समृद्धिं ददाति, मनसा चिन्तयामास। दानेन दत्तं यः दानमङ्गीकृतवान्, स एव पूर्वं तद् दानं कृतवान्। सर्वेषु दानेषु भूमिदानं श्रेयः इति प्रसिद्धम्। एवं निश्चित्य, धर्मज्ञः पुण्यशीलः भद्रमती दृढनिश्चयः सन्, सुप्रसिद्धं ब्राह्मणं सुगोषं, सर्वसमृद्धिसम्पन्नं, समीपं जगाम। धर्मनिष्ठः गृहस्थं दृष्ट्वा सुगोषः, 'हे भद्रमते, मम प्रयोजनं सिद्धं, मम जन्म फलं प्राप्तम्,' इति उवाच। एवं उक्त्वा, सम्यक् सत्कृत्य, धर्मपरायणः सुगोषः, 'भूमिः विष्णोः पावनी, विष्णुना रक्षिता,' इति मन्त्रेण, हे दैत्यपतिः, तं उत्तमं ब्राह्मणं भूमिदानं दत्तवान्। ततः धर्मज्ञः भद्रमती तस्मात् भूमिं याचितवान्। भूमिदानस्य प्रभावेन सुगोषः कोटिजन्यवंशसम्बद्धः अभवत्। भद्रमती, हे बले, यथेष्टं समृद्धिं प्राप्तवान्। एवं, ब्रह्मलोकवासं दशकोटियुगपर्यन्तं कृत्वा, पश्चात् भूमिं प्राप्त्वा, सर्वसमृद्धिसम्पन्नः अभवत्। ततः, हे दैत्य, भद्रमती कामरहितः विष्णुभक्तः अभवत्। तस्मै विष्णुः कृपया, परमं सत्यं च समृद्धिं दत्तवान्। अतः, हे दैत्यपतिः, सर्वधर्मनिष्ठाय मे, वैरोचनिः जलपूर्णं घटं दृष्टवान्। सर्वव्यापी विष्णुः, जलप्रवाहस्य विघ्नं जानन्, कुशाग्रेषु दशलक्ष्यसूर्यसम्प्रभं महायुधं प्रादुरभवत्। स दृष्टः भार्गवेण, देवैः, असुरैः, अन्यैः च बहुभिः, समीपं जगाम। बली त्रिभिः पादैः महाविष्णवे भूमिं दत्तवान्। हरिः, विश्वरूपः, द्वाभ्यां पादाभ्यां भूमिं मापितवान्। पादाङ्गुष्ठाग्रेण विश्वाण्डं द्विधा कृतवान्। विष्णोः पादोदकेन जगति शुद्धिः अभवत्। तत् उत्तमं पावनं जलं ब्रह्मादिभिः देवैः शुद्धं कृतम्। सत्यमुनिसंयुक्तं तत् मेरुशिखरे पतितम्। मुनयः मनवः च हर्षेण तं स्तोतुम् आरभन्त। 'नमस्ते ब्रह्मात्मने, ब्रह्मरमणाय, अक्लिष्टकर्मणे। नमस्ते सर्वात्मने, विश्वरूपाय, अतीन्द्रियाय। नमस्ते सर्वशिरसे, सर्वगताय।' इत्यादि स्तुत्वा, शाश्वतः देवेशः निर्भयता दत्त्वा प्रमुदितः अभवत्। द्वारपालाय तत् दत्त्वा, भक्तस्य भक्तिपरायणः अभवत्। 'किं भोजनं कुर्मः, इदं स्थानं सर्पभयाकुलं?' इति विचारितम्। यद् अयोग्ये दत्तं, तद् घोरं भोगसाधनं भवति।