श्रीकृष्णस्य दिव्यायाः अर्चामूर्तेः सदा सेवां कर्तव्या इति नियमः। तदनन्तरं, ज्ञानी जनाः देह-गृहादिषु वैराग्यं समाश्रित्य तिष्ठेयुः। हरिनामस्य प्रभावेन वेदनिन्दां पापकर्म च त्यक्तव्यम्। आलस्यिनः नास्तिकाश्चापि हरिनामोपदेशेन शिक्षयितव्या इति। हे वत्स, तानि घोरदोषान् दूरतोऽपि परित्यक्तव्यानि। स एव सदा रक्षिता भवति, यः मनसा चिन्तयति—“एषः मम कृते सर्वं करिष्यति।” तथा, “अहं कृष्णस्य प्रियतमा, युवां एव मम शरणम्” इति भावः धार्यः। एतानि सर्वाणि, हे मुनिश्रेष्ठ, महात्मभिः सदा चिन्तनीयानि। मित्रैः सह गवां चर्यम्, दैत्यविनाशश्च, राधिकाया धर्मिण्याश्च सख्यः द्वात्रिंशद्भिः संख्याताः, एतानि सर्वाणि स्मर्तव्यानि। सा राधिका युवती, सौन्दर्ययौवनसमन्विता, स्वाभूषणैः शोभिता, सेवायाः हर्षानन्देन पूर्णसन्तुष्टा भवति। तस्याः यथाकालं सेवा करणीयाः। एषः उपायः, हे मुनेश्वर, शरणागतानां कृते निर्दिष्टः। एवं सति, त्वं नारद, पुनः सदाशिवं पप्रच्छः। सः सुन्दरवृन्दावने, यमुनातटे, ध्यानमग्नः स्थितः। तत्र, “युगल” इति प्रसिद्धं सहस्रनामस्तोत्रं जपनीयम्, हे महामुने। तत्र श्रीकृष्णः—गदाग्रजः, कंसमोहकः, कंसदासविमोहकः, मातृस्तुत्यः, शिवध्यान्यः, यमुनाजलभेदकः, लीलाशिशुः, कमललोचनः, गोकुलानन्ददायकः, प्रभुः, बकवधकृत्, विष्णुः, बकाय मुक्तिदः, हरिः, पद्मनाभः, हृषीकेशः, क्रीडारसिकबालकः, यशोदायाः सुतः, प्रियः, मुनिसंघसेव्यः, लक्ष्मीपतिः, यादवश्रेष्ठः, मुरारिः, मधुसूदनः, बृहद्वने महालीलाकारी, नन्दसुतः, महानासनः, त्रैलोक्यमुखः, कमललोचनः, कमलहस्तः, प्रमोददायकः, भूताधिपः, शिवाध्यक्षः, धर्माध्यक्षः, महेश्वरः, गोपीकरसंग्रहकर्ता, गोपालबालकप्रियः, गोपिकागृहप्रांगणविहारप्रियः, पुण्यश्लोकगुणगणितः, बालवानरसमावृतः, विशाललोचनः, पलायनशीलः, दामोदरः, अगम्यस्वभावः, भक्तवत्सलः, करुणासिन्धुः, वृक्षभञ्जनः, शोकनाशकः, कुबेरात्मजविमोचकः, व्रजविप्लवकर्ता, व्रजनरानन्दवर्धकः, वत्सपालकः, वत्सेश्वरः, गोपीनां पत्नीनां भूषणः, पीताम्बरधारी, सुवर्णमालाविभूषितः, रत्नमुक्ताभूषितः, वत्सासुरप्रमुखविनाशकः, बकासुरविनाशकः, आद्यः, आत्मदः, सखाः, यमुनातटभोजकः, हस्ते स्थापितान्नभक्षी, शाखासम्बन्धितलवणभोजकः, मयूरपिच्छमुकुटधारी, वनमालाविभूषितः, कोटिकन्दर्पलावण्यः, दीप्तमकरकुण्डलधारी च इति वर्णितः। एवं श्रीकृष्णस्य लीलामाहात्म्यं, नामरूपगुणवैभवं च, भक्त्या सेवनीयम्, स्मरणीयम् च।