शरीरस्य अन्ते दिव्यस्य विष्णोः परमं धाम प्राप्यते। ततः त्रिशूलधारिणः प्रभोः साक्षात् उपस्थिति द्वयात्मक रूपेण प्राप्ता। एवं कुमारेण प्राज्ञेन उक्ते, नारदः ब्राह्मणान् प्रति उवाच। तदनन्तरं, नारदः भगवत्प्रियः दीर्घकालं ध्यानम् अकरोत्। हे प्रभो, त्वं सर्वाणि घटनानि पूर्वकल्पसम्भूतानि जानासि। तस्य महात्मनः नारदस्य वचांसि श्रुत्वा, शृणु ब्राह्मण, यत्र जन्मनि त्रिशूलधारिणः—पूर्वे पञ्चविंशति कल्पे, अस्मात् सरस्वतीकल्पात्—तत्र कदाचित् त्वं कैलासं योगिनः कृष्णस्य धामं प्राप्तवान्। यदा त्वया पृष्टम्, तदा महेश्वरः रहस्यं स्पष्टतया प्रकटितवान्। ततः, तस्यान्ते पुनः त्वं हरम् अभ्यर्थितवान्। गोपीभूमेः अन्ते 'वल्लभा' इति शब्दः उच्चारितः। अस्य मन्त्रस्य दृष्टा सुरभिः, छन्दश्च तद्वत्। भक्त्युपयोगः 'शरणं गतः' इति घोषितः। केवलं चिन्तनं त्वरितं नित्यलीलां दर्शयति। अधुना अन्तरधर्मस्य उपायं वक्ष्यामि। स्वधर्मे स्थित्वा, तस्य कृपां अन्तः अनुभूत्वा, गुरुम् तुष्टिं याचेत्। इहामुत्रविकल्परहिताः, ते सिद्धिं ददति। कदापि तेषां निन्दां वा तादृशं न मन्येत। कृष्णः एव आयुःसम्बन्धितं कार्यं साधयिष्यति। सदा कृष्णस्य वैभवयुक्तां अर्चाम् सेवेत। प्राज्ञः देहगृहादिषु वैराग्यं कुर्यात्। हरिनामबलात् वेदनिन्दां पापकर्म च त्यजेत्। हरिनाम उपदेशः आलस्यिनोऽपि, नास्तिकेऽपि दीयेत। हे वत्स, दूरात् तैः घोरदोषैः सम्पूर्णं परित्यजेत्। स एव सर्वदा रक्षिष्यति, 'स मे कार्यं करिष्यति' इति चिन्तयन्। 'अहं कृष्णस्य प्रियः; युवां एव मम शरणम्' इति च। एतानि सर्वाणि, हे मुनिश्रेष्ठ, महात्मभिः सदा चिन्तनीयानि। मित्रैः सह गोवर्धनं गाः चरन्, दैत्यनाशं च। राधिकाया गुणयुक्ताः सख्यः द्वात्रिंशद् संख्याताः। स्वयं सौन्दर्ययौवनसम्पन्ना युवती स्वाभूषणैः शोभिता। तस्या सेवायाः हर्षसुखेन सा गाढं तुष्टा। तस्याः समये समये सेवां कुर्यात्। एष उपायः, हे मुनिपते, शरणागतानां निर्दिष्टः। ततः पुनः नारदः सदाशिवं पप्रच्छ। शोभनवृन्दावने, यमुना तटे, ध्यानं कृत्वा। सहस्रनामानि 'युगल' इति कीर्तितानि जपेत्, हे महर्षे। गदास्य ज्येष्ठः, कंसमोहकः, कंससेवकविभ्रमकः। मातृवन्दितः, शिवध्यानितः, यमुनाजलविभेदी। दिव्यलीलाकुमारः, कमललोचनः, गोकुलानन्दः, प्रभुः।