महामन्त्रः “ज्वल ज्वल” इति हृदये स्वाहा-संयुक्तः प्रतिष्ठापितः इति पुराविदाः कथयन्ति। शिरस्यपि मन्त्रः गरुडसंभूतः, शिखायाः तु स्वाहा, चूडायाः मन्त्रः “शिखा” इति निर्दिष्टः। ततः भेदनाय, भयापनोदनाय, चूर्णनाय च मन्त्रयुग्मं जपेत्। पश्चात्, उग्ररूपेण “सर्वं विषं नाशय” इति मन्त्रं सम्यक् जपेत्। ततो “भस्मीकुरु स्वाहा” इत्येतदक्षिमन्त्रः निर्दिष्टः। आज्ञान्ते “हूं फट् स्वाहा” इति मन्त्रं जपेत्, एषः शस्त्रमन्त्रः इति पुराविदाः प्राहुः। पादयोः, कट्यां, हृदि, मुखे, शिरसि च वर्णान् सम्यक् स्थापयेत्। अहं तं गरुडं तेजस्विनं नताः सदा पूजयामि, यस्य चञ्चुप्रान्ते चलन्तः सर्पः निगृह्यते, हस्ताभ्यां अभयदानं करोति, यस्य पक्षौ सामवेदघोषेण निनदतः। वेदरूपिणं गरुडं मातृपीठे सम्यक् पूजयेत्। कर्णिकामध्यस्थं रूपं दृष्ट्वा, तत्र यन्त्रस्थं सर्पगणं पूजयेत्। देहान्ते परमं विष्णोः पदं प्राप्नोति। ततः, भगवन्तं त्रिशूलधरं साक्षात् उपस्थितं द्वयरूपेण प्राप्तवन्तः। तदा कुमारस्य प्रज्ञावन्तः वचनैः प्रेरितः नारदः ब्राह्मणान् प्रति वाक्यम् अभाषत। दीर्घकालं नारदः भगवत्प्रियः ध्यानपरः अभवत्। “भगवन्, त्वं सर्वाणि कार्याणि, पूर्वकल्पसमुत्थानि, जानासि।” इति नारदस्य वचः श्रुत्वा, “शृणु ब्राह्मण, कथयिष्यामि यत्र जन्मनि त्रिशूलधारी—पूर्वस्मिन् पंचविंशतितमे कल्पे, अस्मात् सरस्वतीकल्पात्—तत्र कदाचित् त्वं कैलासं योगिनः कृष्णस्य धाम प्राप्तवान्। तत्र त्वया पृष्टे, महेश्वरः रहस्यं प्रकाशं प्रादर्शयत्। तस्यान्ते पुनरपि त्वं हरं प्रार्थितवान्। गोपीभूमेः अन्ते ‘वल्लभा’ इति शब्दः उक्तः। अस्य मन्त्रस्य दृष्टा सुरभिः, छन्दः अपि तस्यैव। भक्त्युपयोगः ‘शरणं गतमस्मि’ इति प्रसिद्धः। केवलं चिन्तनमात्रेण नित्यलीला साक्षात् प्रकाशते। अधुना अन्तर्धर्मस्य साधनं कथयामि। स्वधर्मे स्थित्वा, अन्तरङ्गे तस्य कृपां पश्यन्, गुरुम् अर्चयेत्। इहामुत्रचिन्तारहितः सिद्धिं ददाति। न कदापि तिरस्कारं कर्तव्यम्। आयुषः कार्यं कृष्ण एव साधयिष्यति। कृष्णस्य दिव्ये अर्चारूपे सदा सेवा कार्य्या। शरीरगृहादिषु वैराग्यभावः ज्ञैः साध्यः। हरिनामबलात् वेदनिन्दां पापकर्म च वर्जयेत्। आलस्यिनः, नास्तिकानपि हरिनामोपदेशः कार्यः। हे वत्स, तानि घोरदोषाणि दूरतः परित्यजेत्। स एव सदा रक्षिता, ‘स मे कार्यं करिष्यति’ इति चिन्तयन्। ‘अहं कृष्णस्य प्रियतमा, युवां एव मम शरण्यौ’ इति भावयेत्। एतानि सर्वाणि, मुनिश्रेष्ठ, महात्मभिः सदा चिन्तनीयानि। सखिभिः सह गोचारणं, दैत्यविनाशश्च कथनीयः। राधिकायाः साध्वीगणः, द्वात्रिंशद्भिः सङ्ख्याताः, प्रसिद्धाः। एवं शास्त्रवचनानुसारं, मन्त्रपूजनध्यानादीनि, गरुड-विष्णु-कृष्णादीनां महिमा, तथा भक्तिसाधनानि, नारदकुमारयोः संवादेन, सुसम्प्रवाहितेन आख्यायिकया दर्शितानि।