प्रातःकाले तस्य कुण्डले सहस्रकिरणार्कमण्डलसदृशे दृश्येते। स भगवान् अभयवरप्रदः सन्ददाति, मुदितेन चित्तेन वरान् ददाति। प्रथमवेश्मपालैः चक्रशङ्खगदाखड्गधारिभिः परिवृतः स तिष्ठति। स च सनकादिभिः, शाक्तेयेन, व्यासेन, नारदेन, शौनकैः च पूज्यते। शतसहस्रं जपः, अथवा तस्य दशमांशः हविषा अग्नौ दीयते, इति विधानम्। अश्वत्थमूलप्रदेशे देवेशं निरामयमिति स्मृत्वा ध्यानं कर्तव्यम्। तत्र चक्रवर्तिनीमण्डलान्तर्गतः ऋत्विक् रोगिणः रोगमुक्तिं दद्यात्। वस्त्रकामः चन्दनपुष्पैः यजेत; आरोग्यार्थं तिलैः हवनं कुर्वीत। एकशतमष्टसहस्रजपेन ज्वरनाशः निश्चितः। कृष्णं ध्यानतः, हे नारद, काम्यां कन्यां लभते। स्वाहा-शब्दान्तः मन्त्रः वासुदेवस्य कवचायुधरूपेण निर्दिष्टः। बीजं शिरसि, शक्तिः शिरसि, शेषं दशधा नियोज्यते। अत्रिना हृदयं व्यासाय दत्तम्; अष्टाक्षरमन्त्रः रक्षायै उपदिष्टः। प्रथमो बीजाक्षरः नमः सहितः, दीर्घः दृढः, ‘न’ आरम्भः, अङ्गैः युक्तः। व्यासं ब्राह्मणैः परिवृतं, प्रसन्नचित्तं, पद्माङ्गं, पराशरात्मजं, सुकृतिनं स्मरेत् सिद्धये। पूर्वोक्ते व्यासपीठे प्रथमं तस्याङ्गानि पूजयेत्। कोणेषु शुकं रोमहर्षणं च पूजयेत्। एवं मन्त्रसिद्ध्याः ऋत्विक् कवित्वं सुतान् च प्राप्नोति। नृसिंह, माधव, दृष्ट, लोहित, निगमादिम इति कीर्त्यन्ते। अनन्तपङ्क्तिः, पक्षीन्द्रः, छन्दसां मुनिः, देवाः च चिन्त्याः। ‘ज्वल ज्वल स्वाहा’ इति महन्मन्त्रः हृदयाय निर्दिष्टः। शिरसि गरुडमन्त्रः, शिखायै स्वाहा, केशान्ते शिखामन्त्रः। पश्चात् द्वयं मन्त्रयोः विदारणाय, भयापनुत्तये, दारणाय च जपेत्। अन्ते उग्ररूपेण जपेत्—‘सर्वं विषं नाशय’ इति। ततः जपेत्—‘भस्मीकुरु स्वाहा’—एष नेत्रमन्त्रः इति उक्तम्। आदेशान्ते जपेत्—‘हुं फट् स्वाहा’—एष आयुधमन्त्रः इति श्रुतम्। पादयोः, जान्वोः, हृदि, मुखे, शिरसि च अक्षराणि स्थापयेत्। अहं तं श्रीपक्षिराजं नमामि, यस्य चूडकूटे चलनागः निगृह्यते, हस्ताभ्यां अभयं ददाति, यस्य पक्षौ सामगानरवेन निनदतः। वेदार्थस्वरूपं गरुडं मातृपीठे पूजयेत्। कर्णिकामध्यस्थं रूपं दृष्ट्वा तत्र यन्त्रेषु सर्पान् पूजयेत्। अन्ते देहस्य, श्रीविष्णोः परमं पदं प्राप्यते। ततः भगवतः त्रिशूलधारिणः साक्षात्कारः द्वयात्मकः प्राप्तः। एवं सूच्यमाने कुमारस्य वचनेन नारदः प्रोवाच, हे ब्राह्मणाः। तदा चिरकालं नारदः भगवत्प्रियः ध्याननिष्ठः अभवत्। हे प्रभो, त्वं सर्वघटनां वेत्ता, पूर्वकल्पोत्थानां च। तस्य महात्मनः नारदस्य वचनं श्रुत्वा, शृणु ब्राह्मण, यत्र जन्मनि त्रिशूलधरः—। पूर्वस्मिन्पञ्चविंशतितमे कल्पे, अस्मात् सरस्वतीकल्पात्—। तत्र किल त्वं कैलासं योगिनः कृष्णस्य निवासं प्राप्तवान्। तत्र त्वं पृष्टवान्, स च महेश्वरः रहस्यं साक्षात् प्रकाशयामास।