शृणु, मुने, श्रीकृष्णस्य गुह्यं मन्त्रचक्रं यथावर्णितं पुराणे। कृष्णगोविन्दयोः नाम्नो मध्ये ‘ङेँ’ इति अक्षराणि, हृदित्यन्तं प्राप्य, नवाक्षरी मन्त्रः अन्यः प्रवर्तते। कामः शार्ङ्गी च, पृथिव्यां प्रतिष्ठितः, मनसा वित्तेन च युक्तः, स एव मन्यते मन्युः—मनमथरूपेण स्थितः। ‘बाल’शब्दस्यान्ते, कृष्णस्य रूपाय, वह्निजं अक्षरं समावेशयेत्, तदन्यं मन्यते। ततः स्वहृदि गोपीजनवल्लभं कृष्णं ध्यानयन्, नन्दात्मजं शशिसमानवदनं, मेघश्यामवसनं, यमुनातटविहारिणं, राधायाः केवलं प्राणस्वरूपं, तस्मै नमस्करोमि। देवकीसुतनामान्ते ‘गोविन्द’ इति शब्दं उच्चारयेत्। अनन्तरं कृष्णं सम्बोध्य, ‘मम सुतं देहि’ इति याचेत्। पुत्रप्रदं कृष्णं सर्वाङ्गपादयुक्तं स्मरेत्। द्विजातिभ्यः पुत्रान् दत्त्वा, वसुदेवसुतः स्मरणीयः। प्रातःकाले, आसने, सर्वाङ्गसंयुतं स्वशस्त्रधरं च तं पूजयेत्। ‘तार’नामकं बीजं मायारूपं; सः शान्तः, शशिसदृशः, सर्ववस्तुयुक्तः। अयं मन्त्रः, मुने, पञ्चब्रह्मस्वरूपः। परं ज्योतिः, परं ब्रह्म, देवता इति प्रतिपाद्यते। ‘स्वाहा’ हृदयं, ‘सोऽहम्’ शीर्षं मन्यते। प्रणवः नेत्रं, ‘हरिहर’शस्त्ररूपं। सः सर्वरूपः, सर्वनामधेयः, अव्ययः, परः, स्वयम्भूः। पूजासने च पवित्रबीजे च, सर्वाङ्गोपचदनयुक्तं तं चिन्तयेत्। एवं सत्यमुत्पद्यते, ‘तत्त्वमसि’ इत्यादिवाक्येषु निर्दिष्टं, भेदरहितं। अस्य ब्रह्मा ऋषिः, गायत्री छन्दः, गायत्री एव जपः। कामः बीजं, शक्तिरपि तथैवोक्तः। यद् यत् पुरुषोत्तममन्त्रे प्रोक्तं, तद् अपि अस्यैव निर्दिष्टम्। सर्वकामप्राप्तये हविर्यज्ञः मोहिन्याः ऋषिभिः विधानतः निर्दिष्टः। त्रैलोक्यविमोहकं मन्त्रं, ‘नमः’ ‘ओम्’ इत्यन्तं, प्राहुः। श्रीबीजं शक्तिः, बीजेनैव षडङ्गयुक्तं भवति। लक्षं जपः, दशमांशहुतं घृतैः विधानतः। एवं कृत्वा, विप्रश्रेष्ठ, श्रीधरः स्वयं साक्षात् प्रकटते। अस्य मन्त्रस्य शौनक ऋषिः, विराट् छन्दः, इति श्रूयते। विराट् नाम छन्दः, हरिः परब्रह्मस्वरूपः। सः शङ्खचक्रधारी, चतुर्भुजः, किरीटी देवः। सः सनकादिभिः, सर्वैः देवैः च पूज्यते। प्रातःकाले तस्य कुण्डले सहस्रकिरणार्कमण्डलसमुज्ज्वले। सः अभयवरदः, मुदानुग्रहकर्ता। प्रथमव्यूहपालैः, चक्रशङ्खगदाखड्गधरैः परिवृतः। सनकादिभिः, शाक्तेयेन, व्यासेन, नारदेन, शौनकैः च पूजितः। लक्षं जपः, वा दशमांशघृताहुतिः विधानतः। पूतवृक्षमूले, रोगरहितं देवं स्मरन्, यजमानः मण्डलान्तर्गतः रोगिणं रोगमुक्तिं दद्यात्। वस्त्रार्थी चन्दनपुष्पैः समर्पयेत्; आरोग्यार्थी तिलैः यजेत्। अष्टोत्तरशतसाहस्रं जपन्, निःसंशयं ज्वरं नाशयेत्। कृष्णं चिन्तयन्, हे नारद, वाञ्छितां कन्यां प्राप्नोति। एवं श्रीकृष्णमन्त्रस्य माहात्म्यं, पूजनविधानं, फलश्रुतिं च पुराणे प्रतिपादितम्।