तत्र तु, यः पुरोहितः स्थिरचित्तः सन्, स कृष्णं आवाहयेत् सम्पूजयेत् च। तत्र दिशासु वासुदेवं बलदेवं च प्रतिष्ठापयेत्, प्रद्युम्नं च अनिरुद्धं च स्मरेत्। बहिः लोकेश्वराः शस्त्रधराः स्थाप्याः, एवं मन्त्रः सिद्ध्यति। ततः श्रीगोविन्दनाम उच्चार्य, गोपजनस्य लोकं चिन्तयेत्। ये मुनयः पूर्वोक्ताः, तान् स्मृत्वा सिद्धगोपबालकं ध्यानयेत्। दिव्यलीलायाम् निमग्नः, रामकृष्णयोः स्मरणं कृत्वा जपं कुर्यात्। चक्रपाणिं मुनिश्रेष्ठैः सहितं सृष्टिकरं एकाक्षरमन्त्रं च पठेत्। "ङेँ" इति अक्षरं युगार्णं, "नमोऽस्तु कृष्णाय" इति च समाविष्टम्। "गोपाल" शब्दान्ते "आ" इति वह्निजं रसं वर्गं मन्यन्ते। "ङेँ" इति कृष्णगोविन्दयोः सप्तधा, सर्वसिद्धिदं कथ्यते। कृष्णगोविन्दयोः "ङेँ" अक्षरं, "हृद्" अन्ते नवाक्षरी मन्त्रं निर्मिमीत। कामः शार्ङ्गी पृथिव्यां संस्थितः, मनसा धनसम्पन्नः, स एव मन्यते मनमथः। "बाल" शब्दान्ते कृष्णरूपाय वह्निजं अक्षरं पुनरन्ते स्थाप्यं। स्वहृदि तं गोपीजनवल्लभं ध्यानयेत्। नन्दात्मजं शशिसममुखं, मेघवर्णाम्बरधरं, यमुनातटविहारिणं, राधायाः प्राणस्वरूपं च साष्टाङ्गं नमेत्। "देवकीसुत" इति नाम्नः अन्ते "गोविन्द" इति शब्दं उच्चारयेत्। अनन्तरं कृष्णं प्रार्थयेत्—"मम पुत्रं देहि" इति। पुत्रप्रदं देवं कृष्णं सर्वाङ्गपादयुक्तं स्मरेत्। द्विजातीनां पुत्रान् दत्त्वा वासुदेवनन्दनः स्मरणीयः। प्रातःकाले, आसने, सर्वाङ्गधारी स्वशस्त्रयुक्तं प्रभुं सम्पूजयेत्। "तार" इति अक्षरं मायारूपं, स शान्तः शशिसदृशः, सर्ववस्तुवान् च। हे मुनिश्रेष्ठ, अयं मन्त्रः पञ्चब्रह्मस्वरूपः। परं ज्योतिः, परं ब्रह्म, स एव देवता इति कथ्यते। "स्वाहा" हृदयम्, "सोऽहम्" शिरः, प्राणवः नेत्रम्, आयुधं "हरिहरः" इति। स सर्वरूपः, सर्वनामधेयः, अव्ययः, परः, स्वयम्भूः च। पूजासने मन्त्रे च, स सर्वाङ्गोपचदनयुक्तः चिन्त्यः। एवं सत्यं सम्पद्यते, "तत्त्वमसि" इत्यादिवाक्यैः निरवद्यं प्रतिपाद्यते। अस्य ब्रह्मा ऋषिः, गायत्री छन्दः, गायत्री एव स्तोत्रम् इति। कामः बीजम्, शक्ति अपि तथा एव कथ्यते। यत् पुरुषोत्तममन्त्रे उक्तं, तत् सर्वं तस्मै अपि निर्दिष्टम्। सर्वकामसम्पत्तये होमः मुनिश्रेष्ठैः निर्दिष्टः। यः मन्त्रः "नमः" "ॐ" अन्त्यः, स त्रैलोक्यविमोहकः शब्दः। श्रीबीजं तस्य शक्तिः, बीजेनैव षडङ्गयुक्तः स्यात्। लक्षजपः, घृतहोमश्च दशांशः विधीयते। एतेन कृतं सति, हे ब्रह्मश्रेष्ठ, श्रीधरः स्वयमेव साक्षात् प्रकटते। अस्य मन्त्रस्य शौनकः ऋषिः, विराट् छन्दः, इति प्रसिद्धम्। विराट् छन्दो नाम, हरिः परब्रह्मस्वरूपः। स शङ्खचक्रधरः, चतुर्भुजः, मुकुटधारी देवः। स सनकादिमुनिभिः, सर्वैः देवैः च पूज्यते।