ततः, आसनस्य चतुर्भागेषु लघु घंटिकां सम्यक् बद्ध्वा स्थापयेत्। तस्य पुरतः वनमाला तथा अन्यानि वस्तूनि यथावत् अष्टदिक्षु विन्यस्येत्। नन्दः गोपालः, यशोदा च, गोपालैः गोपिकाभिः सह तत्र स्थापितव्याः। कुमुदः, कुमुदाक्षः, पुण्डरीकः, वामनः च, एते अपि सम्यक् स्थापितव्याः। विश्वक्सेनस्य पूजनं कृत्वा, पश्चात् स्वस्य आत्मनः सम्मानं कुर्यात्। एवं कर्ता दीर्घायुषी, निरामयः, धनधान्यस्य स्वामी च भवति। एष महान् मन्त्रः हिरण्यस्य च वित्तस्य, भगवतः हृदयस्थस्य, निर्दिष्टः। सर्वैः वर्णयुग्मैः तस्य पञ्चाङ्गानि विधायेत्। गोपालबालं घंटिकाभिः, कंकणैः, मणिभिः, नूपुरैः भूषयित्वा, तं प्रणमेत्। ब्रह्मवृक्षदण्डैः वा क्षीरोदनैः हविर्यागं समर्पयेत्। तत्र, स्थिरमना पुरोहितः कृष्णं आह्वयेत् पूजयेत् च। वासुदेवः, बलः, दिशासु प्रद्युम्नः, अनिरुद्धः च, तत्र स्थाप्याः। लोकनाथाः, शस्त्रधारिणः, बहिः तिष्ठन्ति; एवं मन्त्रः सिद्धिम् अधिगच्छति। ततः श्रीगोविन्दं उच्चार्य, गोपालजनस्य क्षेत्रं स्मरेत्। ऋषयः अन्ये च पूर्वोक्ताः, सिद्धगोपालबालं चिन्तयेत्। दिव्यलीलायाम् मग्नः, रामकृष्णयोः स्मरणं कृत्वा, जपं कुर्यात्। चक्रपाणिः, श्रेष्ठैः ऋषिभिः सहितः, सृजनात्मकम् एकाक्षरमन्त्रं च पठेत्। ‘ङेँ’ इति युगार्णः; ‘कृष्णाय नमः’ अपि तत्र समाविष्टम्। ‘गोपाला’ नाम्नः अन्ते ‘आ’ अग्निसम्भवः, रसवर्गीयः कथ्यते। ‘ङेँ’ इति अक्षराणि ‘कृष्ण’ ‘गोविन्द’ नामयोः सप्तधा, सर्वसिद्धिदायकानि। ‘ङेँ’ अक्षराणि ‘कृष्ण’ ‘गोविन्द’ नाम्नोः, ‘हृद्’ अन्ते, अन्यः नवाक्षरमन्त्रः भवति। कामः, शार्ङ्गी, भूमौ स्थितः, मनसा वित्तेन युक्तः, मन्मथः इति कथ्यते। ‘बाल’ नाम्नः अन्ते, कृष्णरूपाय, अग्निजः अक्षरः अन्तिमः, अन्यः इति। ततः, स्वहृदि गोपीजनवल्लभं ध्यायन्, अहम् नन्दतनयं प्रणमामि— यस्य मुखं शशिसमानं, वस्त्रं घनश्यामवर्णं, यमुनातटविहारिणं, राधाया एव प्राणस्वरूपं। ‘देवकीसुत’ नाम्नः अन्ते ‘गोविन्द’ शब्दं उच्चारयेत्। ततः कृष्णं सम्बोध्य, ‘मम पुत्रं दत्त’ इति वदेत्। पुत्रदायकः कृष्णः सर्वाङ्गपादैः स्मरणीयः। द्विजातिभ्यः पुत्रान् दत्त्वा, वसुदेवसुतः स्मरणीयः। प्रभाते, आसने, सर्वाङ्गसहितं, शस्त्रसहितं पूजनं कर्तव्यम्। ‘तार’ अक्षरं मायारूपम्; ततः, सः शान्तः, शशिसदृशः, सर्ववस्तुयुक्तः। हे मुनेश्रेष्ठ, अयं मन्त्रः पञ्चब्रह्मस्वरूपः। परमज्योतिः, परमब्रह्म, देवता इति घोष्यते। ‘स्वाहा’ हृदयम्; ‘सोऽहम्’ शिरः इति कथ्यते। प्रणवः नेत्रम्; आयुधं हरिहरः। सः सर्वरूपः, सर्वनाम्ना, अव्ययः, परमः, स्वयम्भूः इति कथ्यते। पूजासनस्य च पवित्राक्षरस्य च, सर्वाङ्गावरणसहितं तं कल्पयेत्। एवं सत्यम् उत्पद्यते, ‘तत्त्वमसि’ इत्यादि वाक्यैः निर्दिष्टम्, यद् अद्वैतम्। ब्रह्मा अस्य दृष्टा, गायत्री छन्दः, गायत्री एव जपः इति कथ्यते। कामः बीजम्; तथा एव शक्तिः अपि इति उद्घोष्यते।