एकदा भक्तः विष्णोः ध्यानं कृत्वा, तं गरुडारूढं प्रद्युम्नबलसमन्वितं चिन्तयेत्। एवं ध्यानसमाहितः स जपं शिरसि कृत्वा, यः रोगपीडितः स्यात्, सः ज्वरात् विमुक्तो भवति। ततो दशसहस्रं हुतानि अमृतखण्डैः ज्वरशान्तये दद्यात्। पुनः ध्यानपूर्वकं द्वाभ्यां हस्ताभ्यां पीडितं स्पृशन् जपं कुर्यात्, तदा ज्वरशान्तिः सिध्यति। तैः एव अमृतखण्डैः अकालमृत्युनाशनं कार्यम्। यः पुत्रकामः सन्, पुत्रस्य ध्यानं कृत्वा, लक्षजपं कुर्यात्, तेन पुत्रपौत्रादीनां वृद्धिः भवति। तस्यैव दारुणा अग्नौ पुत्रान् हुत्वा, दीर्घायुषः पुत्रान् लभते। प्रातःकाले दशसहस्रं जपित्वा, षडहं स्त्रियाः अभिषेचनं कुर्यात्। प्रातः स्नात्वा वटपत्रपात्रस्थेन जलेन तद् अभिषेकं विधीयते। तदा अपि वन्ध्या स्त्री सर्वमङ्गलसम्पन्नं पुत्रं प्राप्नोति। हरिं तेजसा चिन्तयन्, सः पुरीं दहति। यदि कश्चित् तस्योपि अभिचारं कुर्यात्, कोपितः सः तं निश्चितं विनाशयति। कर्णे पद्मसदृशहस्ताभ्यां शरीरं स्पृशन्, महापापयुक्तोऽपि तस्मिन् क्षणे शुद्धिं प्राप्नोति। शत्रुविनाशाय, गोमयगुटिकाभिः विधिना अग्नौ हुत्वा, सः सिद्धिं लभते। तदा गरुडं वर्षन्तं, अग्निमुखबाणधारिणं चिन्तयेत्। निश्चलचित्तः सप्तसहस्रं जपं कुर्यात्। वत्सोन्नयनं, बिल्वफलचौरं, स्वयमपि कंसवधं कृत्वा शय्यायां शयानं आत्मानं चिन्तयेत्। रात्रौ शत्रुभूमौ आर्कवृक्षदण्डैः दशसहस्रं हुत्वा, अथवा निम्बतैललेपितैः नेत्रसम्भवैः हुतैः, अपि च इष्टपर्णपिप्पलीकर्पासास्थिपञ्जरैः रात्रौ हुत्वा, हिंसा धर्म्यं नास्ति, यदि आवश्यकं स्यात्, दशसहस्रं हुतानि कुर्यात्। कृष्णं पारिजातहरं चिन्तयन्, लक्षजपं कुर्यात्। कृष्णं व्याख्यानमुद्राम् आसीनं रथे चिन्तयन् जपं कुर्यात्। पावाषपुष्पमधुभिः लक्षहुतानि ज्ञानलाभाय दद्यात्। सः विश्वरूपधारी, कोटिसूर्यसमप्रभः वर्तते। तस्य मुखपादौ सूर्याग्नितेजसा दीप्ते, दिव्याभरणैः शोभितः, हे पद्मयोनि! एवं ध्यानं कृत्वा, एकचित्तेन लक्षजपं रक्षार्थं कुर्यात्। मध्याह्ने नियमानुसारं शताष्टकं जपं कुर्यात्। मल्लिकापुष्पैः, गोपालरूपेण कृष्णं स्मरन्, क्षत्रियान् वशं नयेत्। नीलोत्पलैः कृष्णं स्मरन्, वैश्यान् शूद्रांश्च वशं नयेत्। सप्ताहं हुत्वा, भस्म ललाटे शिरसि च धृत्वा। ताम्बूलपुष्पवस्त्राणि, अञ्जनं च चन्दनं च, तानि दत्वा, त्वरया सः स्वपुत्रगोराज्ञातिभिः सहितः वशं याति। अपामार्गदण्डैः हुत्वा, सः जगत् वशं नयेत्। यो वैष्णवानां श्रेष्ठं पूजयति, सः अष्टसिद्धिपतिः भवति। सरस्वती वक्रे वसति, सभायां च गृहे च। सर्वान् भोगान् अनुभूय, अन्ते विष्णुलोकं प्राप्नोति। येषां पुरुषाः पूजनं कुर्वन्ति, ते स्वकामान् साधयन्ति।