हृदि, नाभौ, ध्वजस्थले, जानुनोः, पादयोः, पुनः शिरसि च—एवं विविधाङ्गेषु न्यासः क्रियते। पादयोः, जानुनोः, गुदप्रदेशे, नाभौ, हृदि, मुखे, नासिकयोः च न्यासः विधीयते। सृष्ट्यन्तकाक्षरन्यासः वर्णिनां विधेयः, स्थित्यन्तकः गृहिणां। वर्णिनां चतुर्विधः, गृहिणां पञ्चविधः न्यासः स्मृतः। केचन विवेकिनः गृहस्थस्य विरक्तस्य न्यासं लयान्तमवगच्छन्ति। मनसः दशधा प्रवृत्तिः कृष्णस्य सन्निधिं जनयति। ऊरुषु, ग्रीवायाम्, नाभौ, उदरे, हृदि च न्यासः क्रियते। ततो नेत्रयोः, कर्णयोः, नासिकयोः, कपोलयोः च न्यासः विधीयते। तदनन्तरं शिरसि, पूर्वाङ्गेषु, उत्तराङ्गेषु, स्वस्वविभागेषु च न्यासः कर्तव्यः। मूलस्थले, गुदप्रदेशे, जानुनोः, पादयोः च न्यासः विधीयते। ऊरुषु, जानुनोः, जङ्घायाम्, पादयोः च क्रमशः न्यासः स्थापनीयः। एतेन परमान्येन न्यासेन कृष्णस्य साक्षात्स्वरूपं प्रकटते। ततः दशाङ्गन्यासः पञ्चाङ्गन्यासश्च क्रमशः कर्तव्यः। विष्णोः परमभक्तः कट्यां, पृष्ठे, शिरसि च न्यासं स्थापयेत्। अष्टादशाङ्गन्यासः यथोक्तः, सापि कर्तव्या। श्रेष्ठसाधकः वंशीमुद्रां, बिल्वपत्रमुद्रां, अन्याश्च मुद्राः दर्शयेत्। अङ्गुल्यः अङ्गुष्ठं विना सम्यगुत्तानाः स्युः चेत्, ताः हस्तशाखाः स्युः। अङ्गुल्यः प्रसारिताः स्युः चेत्, सा वर्ममुद्रा इति कथ्यते। अङ्गुष्ठमध्यमयोः नेत्रयोः स्थाप्ये, सर्वतो विसृज्यते चेत्, सा अस्त्रमुद्रा इति स्मृता। दक्षिणाङ्गुष्ठः कनिष्ठायाः सपर्शः, कनिष्ठा च प्रसारिता—एवं न्यासः कर्तव्यः। त्रैविष्टपविभूषणानि—माल्यं, श्रीवत्सः, कौस्तुभः—नात्रोच्यन्ते, तानि स्वयमेव सिद्धानि। दृढमबन्धनं कृत्वा, स्वहृदम्बुजे कामबीजं स्थापयेत्, तद्विल्वमुद्रां रहसि स्थाप्य, सर्वान् सुखान् लभते, इति महर्षयः प्राहुः। केवलं मुद्राज्ञानात् सर्वविघ्नानि विनश्यन्ति। दशाङ्गन्यासे, अष्टादशाङ्गन्यासे च एकः क्रमः सर्वेषां निर्दिष्टः। गोवर्धनं धृतहस्ताभ्यां उद्धृत्य स्थितं कृष्णं ध्यानं कुर्यात्। कृष्णं ध्यायित्वा मन्त्रं जपेत्, प्राज्ञः छत्रं विना प्रवर्तेत। तं स्मृत्वा, तस्मै दिविसदां नाथाय हविर्दद्याद्, निष्फलयज्ञसंघातनिवारणाय। यमुनातटस्थं स्नानक्रीडासक्तं कृष्णं ध्यायेत्। एवमेव ध्यानं कृत्वा दशसहस्रं क्षीराहुतिं वा जलाहुतिं दद्यात्। यो जनः मोहसन्तापरुज्वरा, शूलपिडितः, ज्वरादिभिः पीड्यते, स चेत् गरुडारूढं प्रद्युम्नबलसमन्वितं कृष्णं ध्यायेत्। ध्यानं कृत्वा, मन्त्रं शीर्ष्णि जपेत्, तदा सन्तापी ज्वरात् विमुक्तो भवति। दशसहस्रं सुधापिण्डाहुतिं ज्वरनिवारणाय दद्यात्। ध्यानं कृत्वा, पीडितं द्वाभ्यां हस्ताभ्यां स्पृशन् मन्त्रं जपेत्, ज्वरः शम्यते। उक्तैः सुधापिण्डैः अकालमृत्युनिवारणाय चेष्टेत। पुत्रस्य वृद्धये शतसहस्रं मन्त्रं जपेत्, ततो पुत्रपौत्रादिवृद्धिः स्यात्। तद्वन्येन दारुणा अग्नौ पुत्रान् हविष्यन् दीर्घायुषः पुत्रान् लभते। प्रातःकाले दशसहस्रं मन्त्रं जपित्वा षडहं स्त्रियाः अभिषेचनं कुर्यात्। प्रातः स्नानं कृत्वा वटपत्रपात्रेण जलं प्रयुञ्जीत। अपुत्रा अपि स्त्री सर्वमङ्गलैः युक्तं पुत्रं लभते। एवं न्यासाद्युपासनायाः विधानं, मुद्राद्युपयोगं, ध्यानं च, कृष्णस्य साक्षात्स्वरूपप्राप्तिं, रोगनिवारणं, पुत्रलाभं च शास्त्रे निर्दिष्टमस्ति।