यो विष्णोः पदं प्राप्नोति, यतः पुनरावृत्तिः कठिनैव, तत्रैव स गच्छति—इति मनीषिणः प्राहुः। हरौ भक्त्या, हे महाभाग, विष्णुः प्रसन्नो भवति। यदि विष्णुः स्वयमेव आगच्छेत्, अहं तेन पूर्णः, अस्मिन्संशयो नास्ति। स तु यज्ञस्थलं प्रविष्टवान्, यत् मनसश्च वह्नेः च प्रियं बभूव। तत्र वामनः शीघ्रं समुत्थाय, सस्नेहं तं प्राञ्जलिः स्वीकृतवान्। स तु स्वकुटुम्बसमेतः, तान् शिरसि धारयन्, परमं हर्षं प्राप। तस्य रोमाञ्चो जातः, नेत्रे हर्षाश्रुभिः पूर्णे, स चेदं वचनमुवाच—"अद्य मम जन्म सफलं, अहं पूर्णः, असंशयं। तवागमनेनैव महोत्सवः सुलभः जातः। पूर्वं येन तपसा कृतं, तत् अद्य सिध्दं भगवन्। अतः त्वां नमामि, त्वां नमामि, त्वां नमामि पुनः पुनः।" स उत्साहसमन्वितः, "आज्ञापय माम्, भगवन्," इति प्रार्थयामास। "तपस्यां तिष्ठतु स्थानम्, त्रिपदप्रमाणं भूमेः, मम दत्तुं त्वं अर्हसि।" तदा वामनः प्रतिप्रश्नं कृतवान्—"ग्रामो वा, पुरी वा, वित्तं वा, एतेषां किमर्थं त्वया साधितम्? यस्य राज्यं विनाशसंनिकृष्टं, तस्य वैराग्यं क्षुधेव जायते। येषां सर्वासु वस्तुषु सङ्गः नास्ति, तेषां किमर्थं एतेषु साध्यते? सर्वं मयि अस्ति, हे दैत्य, अन्यैः किम् आप्यते? येषां स्वरूपं नित्यानन्दमयं, तेषां वित्तेन किम् साध्यते? यस्य आत्मा सर्वत्रैक्यरूपः, तत्र दाता कः, दत्तं किम्?" "ये तस्मिन्सन्देशे स्थिताः, ते परमं सुखं प्राप्नुवन्ति। भूमिः ब्राह्मणाय यत्नेन दातव्या। भूमिदाता परमं मोक्षं प्राप्नोति, अस्य विषये न संशयः। स ब्रह्मलोकं प्राप्नोति, यतः पुनरावृत्तिरपि कठिनैव। एष दानं परमं, सर्वपापविनाशनं, इति विद्धि। दशहस्तप्रमाणां भूमिं दत्त्वा सर्वपापैः विमुक्तो भवति। लोकेषु किञ्चिदपि नास्ति भूमिदानसमम्। अहं शतवर्षेणापि तस्य पुण्यं वर्णयितुं न समर्थः। यः किञ्चिदपि भूमिं ददाति, स विष्णुः एव, न संशयः। यो भूमिं ददाति, स विष्णुः—अत्र न संशयः। किञ्चिदपि भूमिं दत्त्वा विष्णुसायुज्यं प्राप्नोति। भूमिदानेन त्रिरात्रं गङ्गास्नानफलम् आप्नोति। यः कूपमात्रां भूमिं ददाति, तस्य फलं शृणु। यत् फलं यज्ञकर्मणा लभ्यते, तत् अनेन लभ्यते। तस्य पुण्यं वक्ष्यामि, मम वचनं शृणु। जाह्नव्याः तीरे भूमिदानेन तत्फलं निश्चितं लभ्यते। सर्वपापविनाशनं, मोक्षफलप्रदं च। यः श्रद्धया शृणोति, स भूमिदानस्य पुण्यं प्राप्नोति।" "एकः दरिद्रः, जीविकाहीनः, भद्रमतीति नाम, हे महाबाहो, स सर्वाणि पुराणानि धर्मशास्त्राणि च शुश्राव।