एतेषां पुत्राणां द्वारा देवदानवमानुषैः जगत् पूर्णं जातम्। तपः सत्यम् च—एताभ्याम् सत्ये लोका प्रतिष्ठिताः। तस्मादधः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, महातलः, ततः अधस्तात् रासातलः अस्ति। स सर्वेषु स्थानेषु लोकपालान् सृजितवान्। स सर्वाणि भावान् कर्माणि च यथायोग्यं व्यवस्थितवान्। लोकालोक पर्वतस्य अन्ते भूमिः अस्ति, मध्ये सप्त समुद्राः। प्रसिद्धाः बाह्यनद्यः तत्र, अमरसमाः जनाः च सन्ति। क्रौञ्च, शाक, पुष्कर—एते देवलोकाः। तत्र लवणम्, इक्षुरसः, सुरा, घृतम्, दधि, क्षीरम्, जलम् च सह अस्ति। लोकाः लोकालोकपर्वतस्य द्विगुणं विस्तारं ज्ञाताः। सा भूमिः या भारताख्या, सर्वकर्मफलप्रदा विज्ञेयाः। तस्य फलं भोगानुक्रमेण भूम्याः धनस्य च भुज्यते। हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, तद् फलं पश्चात् अन्यत्र जीवैः क्षीयते भुज्यते च। संचितं महत् पुण्यं अव्ययम्, शुद्धम्, शुभम् च। कदा महापुण्येन परमं पदं प्राप्नुयाम? तदा विश्वेश्वरं, शाश्वतसुखम्, दुःखरहितं च प्राप्नुमः। हे नारद, त्रिषु लोकेषु तस्य तुल्यः नास्ति। परमः, शुद्धः वा अशुद्धः वा, देवैः ज्ञेयः। भक्तजनानां अवशिष्टान्नं भुञ्जानः विष्णोः परमं धाम प्राप्नोति। अहिंसादिव्रतपरः, शान्तः, गुणयुक्तः, देवश्रेष्ठैः पूज्यः। सर्वभूतहितैः कर्मपरः देवैः पूज्यः स्मृतः। अनसूयः, शुद्धः, कुशलः, देवेशैः पूज्यः। वेदवाक्यचिन्तननिष्ठः पतितपावनः विज्ञेयः। सर्वं ब्रह्मणि पश्यन्—अस्माकं, अन्येषां च किं वदामि? निर्लोभः, हे नारद, देवैः पूज्यः। परहितनिष्ठः देवदानवैः पूज्यः। सत्सङ्गसम्पन्नः देवश्रेष्ठैः पूज्यः। यः भारतभूमौ अस्माकं सम्बन्धं स्थापयति—स एव पापी, मोहितः; अन्यः नास्ति यः मूढः। अमृतपात्रं परित्यज्य विषपात्रं गच्छति। स्वयम् आत्मनः नाशकः, पापेषु अग्रणीः, हे मुने। वेदज्ञैः सर्वेषु अधमः घोषितः, हे मुनेश्वर। कामधेनुं त्यक्त्वा गर्दभदुग्धं इच्छति। ब्रह्मादयः अपि, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, स्वसुखहानौ भीतः। यत् देवैः दुर्लभं, सर्वकर्मफलदं—तत्। त्रिषु लोकेषु तस्य तुल्यः नास्ति। स हरिः मानवाकृतौ गूढः, न संशयः। यः हरिं भक्त्या यजति, तस्य फलं अव्ययम् स्मृतम्। पुण्यकर्माणि समर्पयेत्—"हरिः मयि तुष्टः भवतु" इति। यः कर्मफले लोभहीनः, स परमं पदं प्राप्नोति।