ततः सप्तावरणानि दग्ध्वा वीरभद्रः पुनरूर्ध्वं प्रस्थितवान्। स भ्रूणेत्रसमुत्थितं वह्निं नखाग्रेण गृहीत्वा, तपःसत्ययोर्दाहाय मुनिश्रेष्ठः सम्प्रचक्रमे। तं दग्धुकामं वीरभद्रं निरोधयितुमिच्छन्तः सर्वे देवाः गौतमाश्रममागच्छन्। तत्र ते भक्त्या वेदसम्भूतैः स्तोत्रैः तमर्चयन्। ब्रह्मादिदेवेश्वरं, सृष्टिकर्तारं, विष्णुप्रियं, दुःखनाशनं, मृत्युघ्नं च तं प्रणम्य, वेदगुह्यज्ञं भक्तप्रियं, हविराशिनं यज्ञेश्वरं च स्तुत्वा, देवानां सुधावृष्टिकर्तारं, त्रयीमयम्, मृत्युमृत्युम्, शिवमशुभनाशनं, वीरं, जगन्नाथं पूज्यं च तुष्टावन्। स जगद्ध्वान्तनाशनः, भुक्तिमुक्तिप्रदः, शुद्धकीर्तिर्व्याप्तो नित्यं तैः स्तूयते स्म। यत्र सर्वं लीयते, यत्र वाचः निवर्तन्ते, त्रिकालात्मा सः सदा प्रसीदतु इति प्रार्थितः। सर्वरूपधारिणं तं नित्यं श्रेयसे प्रसन्नं कुर्यात्, किमन्यदर्थ्यते इति तैः कथितम्। ततः विष्णुः मुनिं प्रोवाच— "एतान्यतयोजान् मम समीपं नय।" स मुनीन् सान्त्व्य शंकरं जगन्नाथं दर्शितवान्। ततो मुनयः सर्वपापविनिर्मुक्ताः तपोलोकात् पृथिव्यां समुपागच्छन्। ते देवमूर्तिं दृष्ट्वा, "भगवन्, द्वादशस्वपि लोकेषु भस्मपुञ्जाः दृश्यन्ते," इति न्यवेदयन्। एतच्छ्रुत्वा गिरिशः शुद्धचित्तान् ऋषीन् उवाच— "मुनयः, ये दृढव्रताः, तेषां कुतः संशयः, न रहसि अपि। कुतः स्फुलिङ्गवृष्टिः, कुतः स महानिर्घोषः?" ततो ब्रह्मादिभिः परिवृतं देवमालोक्य, अञ्जलिपुटैः ऋषयः प्रोचुः— "स एव पिबितुमिच्छन् स्फुलिङ्गवृष्टिं कृतवान्, भगवन्।" वीर्यवानपि उवाच— "वानरस्य लिङ्गे पीठाभावात् एषा क्रिया कृतः। द्विज, वानरचित्तविज्ञानाय एतत्कृतवान्।" एवं उक्त्वा दयालुः देवेशः पूर्ववत् आचरितवान्। ततः विश्वात्मा वीरभद्रं सृष्ट्वा तमुवाच— "त्वदीया महाकीर्तिः लोके स्थास्यति।" ततः प्रमुदितः हृदया तां ताम्बूलं वीरभद्राय दत्तवान्। पूजासमाप्तौ हनूमान् प्रमुदितचेताः तमालोक्य उवाच— "मम वीणा दीयताम्।" कपिश्रेष्ठः उवाच— "गन्धर्व, अहमपि वीणां कामये।" तदा गन्धर्वः मुष्टिप्रहारात् भूमौ पतितः। हनूमान् कपिवर्यः गीतगानपूर्वकं शिवमुपससार। शुद्धैः बृहतीपुष्पैः देवपादौ सम्पूज्य, तं शंकरं दानवदेवपतिसमतिक्रान्तं, लीलायाम्, शास्त्रज्ञानायाम्, बलोन्नत्याम् च सर्वान् अतिक्रान्तमवेक्ष्य, ब्राह्मणश्रेष्ठ, हनूमान् मम पुरतः प्रमुदितो ददृशे। स सुमधुररूपः, यौवनसम्पन्नः, शिवांशः, सर्वदेवान् पूजयन्, महेशेनापि स चन्द्रशेखरत्वे अभिज्ञातः। बुद्ध्या, न्यायेन, धैर्ये च तस्य तुल्यः कश्चन नास्ति। ब्राह्मण, पठनं वा, शृवणं वा, यथेष्टं गच्छ।