ततः स देवस्य स्नानार्थं जलं कुप्यां हस्तयोः आदाय यत्नं अकरोत्। तस्य हस्ते केवलं लिङ्गं दृष्ट्वा स भीतिम् आपन्नः। शिवलिङ्गः, निष्कटः, तस्य हस्ते स्थितः आसीत्। तदा स निश्चित्य 'रुद्रहृदयं पठिष्यामि' इति महेश्वरं आह्वयत्। किन्तु महेशः न प्रादुर्भूतः, तदा कपिराजः उवाच— "भद्रे, किमर्थं त्वं रोदिषि? तव अश्रूणां कारणं कथय। पश्य, लिङ्गं निष्कटं अस्ति; पश्य मम पापसमुच्चयम्। यदि तव लिङ्गे कटः न आगच्छेत्, त्वं उत्साहं मा कुरु। पश्य, लिङ्गं दर्शय, कटः आगतः वा न वा इति।" तदनन्तरं वीरभद्रः, महाबलसम्पन्नः, सर्वलोकान् दग्धुम् इच्छति स्म। सप्तावरणानि दग्ध्वा, पुनः ऊर्ध्वं अभिमुखः अभवत्। भ्रूणेत्रोत्पन्नं अग्निं नखेन आदाय, मुनिश्रेष्ठः तपः सत्यम् दग्धुम् उद्युक्तः अभवत्। वीरभद्रं दग्धुम् इच्छन्तः ये, ते गौतमाश्रमम् आगच्छन्। भक्त्या वेदजन्यैः स्तोत्रैः तम् स्तुतवन्तः। ब्रह्मादीनां प्रभो, सृष्टिकर्ता, विष्णुप्रियः, दुःखनाशकः, मृत्युनाशकः—त्वं वेदगुह्यवेदिता, भक्तप्रियः, हविषां भोक्ता, यज्ञेशः। देवेषु अमृतवर्षकः, त्रिवेदस्वरूपः, मृत्युमृत्युः—त्वं अशुभनाशकः, वीरः, विश्वनाथः, पूज्यः। लोकमूढनाशकः, भोगमोक्षप्रदाता, शुद्धकीर्तिः स्थायिनी अस्तु। यत्र सर्वं लीयते, यत्र वाणी निपतति, त्रिकालात्मा—सः अस्माकं तुष्टः अस्तु। सर्वरूपः, सदा अस्माकं सौभाग्याय अनुग्रहं कुर्यात्; अत्र प्रयोजनं किं वक्तव्यम्? विष्णुः उवाच—"हे मुने, एतान् तपस्विनः मम समीपं आनय।" तान् मुनिनः सान्त्व्य, स शङ्करं विश्वेशं प्रादर्शयत्। मुनयः सर्वपापमुक्ताः, तपस्विलोकात् भूमिम् आगच्छन्। "देव, द्वादशस्वु लोकेषु भस्मराशयः दृश्यन्ते।" इत्येतत् श्रुत्वा, गिरिशः शुद्धचित्तान् मुनीन् सम्बोधितवान्— "मुनयः, ये दृढं स्थिताः, तेषां किञ्चिदपि संशयः न अस्ति, गूढस्थाने अपि। किमर्थं अंगारवृष्टिः अभवत्, किमर्थं महान् शब्दः अस्माकं जातः?" ते ब्रह्मादिभिः परिवृतं देवम् अञ्जलिं कृत्वा ऊचुः—"सः एव, पेयम् इच्छन्, अंगारवृष्टिं कारणं अकरोत्, प्रभो। वीरः अपि उक्तवान्—एतत् कपिलिङ्गे कटाभावे कृतम्। द्विज, मम कपिमनः ज्ञातुम् एतत् अकरवम्।" एवं उक्त्वा, देवदेवः दयालुः पूर्ववत् आचरितवान्। विश्वात्मा ततः वीरभद्रं सृज्य, तम् उक्तवान्—"ते महाकीर्तिः लोके स्थायिनी भविष्यति।" हर्षपूर्णहृदयः तस्मै पूगीफलम् अदात्। पूजायाः समाप्तौ, हनुमान् हर्षितचित्तः तम् दृष्ट्वा उवाच—"मम वीणां दत्तु।" कपिराजः अपि उवाच—"अहं अपि वीणां इच्छामि, हे गन्धर्व।