दुष्टाः स्वसुः विषयेऽपि विचारं विना कर्म कुर्वन्ति। भगवतः विष्णोः वामनरूपेण अदितेः पुत्रत्वमभूत्। ततः मम मतं शृणु, विप्र, किञ्चिदपि दातव्यं नास्ति—इत्येव मम निश्चितमस्ति। परस्य उपदेशः नाशाय भवति, स्त्रीणां च मन्त्रणा विनाशायैव। यो रिपूणां हिताय प्रवर्तते, स विशेषेण विनाशनीयः। यदा स्वयम् विष्णुः स्वीकुर्वीत, तर्हि ततः परं वरं किम्? यदि स एव हविर्भोक्ता, तर्हि पृथिव्यां मत्किं महान् अस्ति? यद् एव तद्दानं परं, तच्च दत्तं नश्यति न कदापि। यः केनापि प्रकारेण तं पूजयति, तस्मै स परमां गतिं ददाति। अग्निः अपि अनिच्छया स्पृष्टः सन्तः दहत्येव। एवमेव यः विष्णुलोकं गच्छति, स तत्र पुनः गन्तुं कठिनमेव। पण्डिता एवमाहुः—स विष्णोः धाम प्राप्नोति। हरौ भक्त्या, महाभाग, विष्णुः तुष्यति। यदि विष्णुः स्वयम् आगच्छति, तर्हि अहं पूर्णः—न संशयः। स यज्ञस्थलं प्रविष्टः, मनसा अग्निना च रमणीयम्। ततः वामनः शीघ्रं समुत्थाय, सस्मितं ससञ्जलिः तम् अङ्गीकृतवान्। स कुटुम्बेन सह शिरसि वहन्, परमानन्दं प्राप। तस्य शरीरं पुलकितम्, नेत्रे प्रमोदबाष्पपूरिते, स चोवाच—"अद्य मम जन्म सफलम्, पूर्णोऽस्मि—न संशयः। केवलं तव आगमनेन महोत्सवः स्वयमेव जातः। पूर्वं यत् तपः कृतं तदद्य सफलम्, भगवन्। तस्मात् त्वां नमामि, नमामि, पुनः पुनर् नमामि। परमोत्साहयुक्तः अस्मि, भगवन्, आज्ञापय।" तदा वामनः उवाच—"तपस्यां तिष्ठितुं त्रय्याः पादविस्तारस्य भूमेः स्थानं ददातु। ग्रामो वा नगरी वा वित्तं वा—किं तेन साधितम्? यस्य राज्यं विनाशे स्थितम्, तस्य त्यागः स्वयमेव जायते। यः सर्वासु वस्तुषु संगहीनः, तस्य किम् अनेन प्रयोजनम्? सर्वं मयि, दैत्य, इतः अन्येन किं सम्पादितम्? येषां स्वभावः सच्चिदानन्दः, तेषां वित्तेन किम्? यस्य आत्मा सर्वत्रैक्येन स्थितः, सः को दाता? किं दत्तम्? ये सर्वे तस्य विधानं पालयन्ति, ते परमं सुखं प्राप्नुवन्ति।" भूमिः ब्राह्मणेभ्यः परमयत्नेन दातव्या। भूमिदाता परां मुक्तिं प्राप्नोति—नात्र संशयः। स ब्रह्मलोकं प्राप्नोति, यः पुनरागमनं कठिनम्। एतद्दानं परं, सर्वपापविनाशनम्। दशहस्तपरिमितां भूमिं दत्त्वा सर्वपापेभ्यः विमुक्तः स्यात्। न हि किञ्चित् लोकेषु भूमिदानस्य तुल्यं विद्यते। शतसंवत्सरं वदामि, तस्य पुण्यं न वर्णयितुं शक्नोमि। यः किंचित् भूमिं ददाति, स विष्णुरेव—न संशयः। भूमिं ददाति यः, स विष्णुः एव—नात्र किञ्चित् संशयः।