ततः पर्वततनया पार्वती शम्भुं स्मितपूर्वकं प्रहसन्ती वाक्यमुवाच। सा उवाच— "भगवन्, मया पूर्वमेव सर्वमिदं ज्ञातं प्रायशः। मम शिरसि ब्रह्मशिरःसमुत्पन्ना मालिका विराजते। तव कङ्कणयोः शेषः च वासुकिः च, उभौ विषधरौ, विराजेते। महावृषभः तव वाहनं, तव वंशः कुलं च सर्वं ज्ञातमेव।" एवमुक्तवत्यां गिरिजायां विष्णुः कोपं न कृत्वा प्रत्युवाच। स उवाच— "सुमुखि, असंयमात् नूनं दुःसहेयं जीवितधारणम्।" इति उक्त्वा हरिः तस्याः शिरः नखैः छेत्तुमुद्यतः। तदा शर्वः उवाच— "पार्वत्याः सर्वाणि वचनानि मे प्रियाणि, न किञ्चिदप्रियं अस्ति।" इत्युक्त्वा श्रीमान् हरिः 'ॐ' इति उच्चार्य मौनं जगाम। पुनः स प्रार्थयामास— "मम पूजा व्रतं च अहङ्काररहितेन भावेन याच्ये।" एवं श्रुत्वा शङ्करः प्रभुः सरोवरनाथं स्मितपूर्वकं अभाषत— "कः ते गुरुः? कः मन्त्रः? का पूजा च?" इति। स सर्वाङ्गकम्पितः स्तुतिं कृत्वा इदं जगाद— "योगस्य मूलं धारकं योगिनां गुरुम् अहं नमामि। वेदाधिपं देवाधिपं नमामि। अष्टमूर्तिं प्रजापतिं पुनः पुनः नमामि। धत्तूरद्रोणमधुपराजपुष्पप्रियाय ते नमः। पुनः पुनः नमः, नमः, नमः।" ततः भीतिं त्यक्त्वा वाक्पटुः हनुमान् उवाच— "दिवसे दिव्यैः पुष्पैः तादृशैः चोपहारैः पूजनं क्रियते। सायं काले आगते, शिरः अनामज्ज्य स्नानं कर्तव्यम्। ततः भस्मना वह्निस्नानं कार्यम्। पञ्चाक्षरमन्त्रेण वा येन केनापि नाम्ना, ईशानं सर्वविद्याधिपतिं आवाह्य, शिरसि स्थापयेत्। ततः 'अघोरेभ्यः' 'घोरेभ्यः' इति उच्चार्य भस्म वक्षसि स्थापयेत्। सद्योजाताश्रयणं कृत्वा, पादयोः स्थापयेत्। त्रिवर्णानां स्नानादिकं कृत्यं ह्येतत् श्रेष्ठम्। 'शिव' इति शब्दं जपित्वा मन्त्रेण भस्माभिषेकः कार्यः। शङ्कराय तु मुखे, सर्वज्ञाय हृदि स्थापयेत्। उच्चार्य पादयोः स्थापयित्वा शुद्धिर्भवति। हस्तौ प्रक्षाल्य, मुखं प्रक्षाल्य, कुशान् गृहीत्वा, एकचित्तः स्यात्। यदि कुशाः न स्युः, दूर्वां गृह्णीयात्; तदपि न स्यात्, रजतमपि गृह्णीयात्। देवालयः वा सिद्धस्थण्डिलः वा योज्यः। चातुर्वर्णकरः गावः सह वा, श्वेतया एका वा, निर्मातव्यः। पद्मादीनि, गदा, शङ्खः, त्रिशूलः, डमरुः च, कल्पवृक्षः, कुलकः, कोलकः च, कोणे द्वादश डोलाः, पादुका, व्यजनानि च, बुद्धिमान् तानि चूर्णैः मण्डपे स्थापयेत्, देवालये अपि वा। स्वहस्तेन निर्मितं श्रेष्ठतम्; क्रीतम् तु मध्यमम्।" एवं तत्र दिव्यसंवादः पुण्यकथायाम् प्रवर्तते स्म।