देवी उवाच— "न युक्तं पतिं भार्यया तेन प्रकारेण सेवितुम्।" सा पुनः प्राह— "नाहं केशविन्यासादिकं किञ्चिद् इच्छामि।" ततः अन्त्यस्पर्शेन स केशपुष्पे शुद्धवान्। पुनः देवी पप्रच्छ— "किं तदा प्रत्युत्तरं दातव्यं, भगवन्, देवैः स्तुत?" इत्युक्त्वा शङ्करः तां कराभ्यां आकृष्य समीपं निनाय। सः हस्ताभ्यां केशान् विभाग्य, नखैः सम्यक् विन्यस्य, कञ्चित् वेणिं चकार, हस्ते मालां च निर्ममे। महेश्वरः ब्रह्मदत्तैः दिव्यपुष्पैः मालां चकार। ततः प्रभुः स्कन्धपीठसंयुक्तं देशं शुद्धवान्। "किमेतत्, देवि?" इत्युक्त्वा तस्याः मेखलां बबन्ध। तदा पर्वतनन्दिनी पार्वती स्मितपूर्वकं शम्भुम् उवाच— "सर्वमेतत् अहम् पूर्वमेव जञातवती। मम शिरसि ब्रह्मशिरोमालया भूषितम्। तव कङ्कणयोः शेषवसुक्याव् विषयुक्तौ स्थितौ। महावृषभः तव वाहनम्, तव वंशः कुलं च सर्वं ज्ञातम्।" एवं गिरिजया भाषमाणायां विष्णुः प्रत्युवाच, कोपं न कृत्वा— "दुर्लभं जीवितं सौम्ये, निःसंयमत्वात् निश्चितम्।" इत्युक्त्वा हरिः तस्याः शिरश्छेदाय नखैः प्रववृते। तदा पार्वत्याः सर्वाणि वचनानि मे प्रियाणि, न किञ्चित् अप्रियम्। "ॐ" इति उक्त्वा भगवतः हरिः तुष्णीं बभूव। अहम् अपि वाञ्छारहितः पूजाव्रतं याचे। एतच्छ्रुत्वा शङ्करः स भगवान् सरस्तमिशं सस्मितम् उवाच— "कः तव गुरु:? कः मन्त्रः? का वा पूजा?" इति। स सर्वाङ्गकम्पमानः स्तुतिं कर्तुं प्रचक्रमे— "नमस्ते योगसम्भूताय योगधारणगुरवे योगिनां गुरवे। नमस्ते वेदाधिपतये देवाधिपतये। नमस्ते अष्टमूर्तये प्रजापतये। धत्तूरद्रोणमधुपसुमनोहराय ते नमः। नमः पुनः पुनः नमः।" ततः भीमुक्त्वा, वाक्पटुर्हनुमान् उवाच— "दिने दिने तैः पुष्पैः चान्यैः समर्पणैः पूजनं क्रियते। सायमागते स्नानं कर्तव्यं, शिरो न प्रक्षालयेत्। ततः भस्मना वह्निस्नानं कुर्यात्। पञ्चाक्षरमन्त्रेण वा येन केनापि नाम्ना ईशानं सर्वविद्याधिपतिं शिरसि स्थापयेत्। 'अघोरेभ्यो घोरेभ्यश्च' इति उच्चार्य भस्म वक्षसि स्थापयेत्। सद्योजाताश्रयं कृत्वा पादयोः स्थापयेत्। त्रिवर्णानां एष विधिः स्नानादिकर्मणां श्रेष्ठः। 'शिव' इति शब्दं जपित्वा मन्त्रेण भस्म सञ्चिनोत्य् बुद्धिमान्। शङ्कराय मुखे उच्चारयेत्, सर्वज्ञाय हृदि स्थापयेत्।