सर्वे जनाः कृताञ्जलयः केवलं त्वामेव सम्यगर्चयन्। त्वं हि महाबाहो, सर्वेषां पुण्यकर्मणां—नमस्कारादीनां—फलदः परमेति पूज्यः। एतेषां वचः श्रुत्वा शङ्करः जनार्दनं देवानां देवमिदं प्राह—"मया तु एतत् कृतं नास्तिकजनानां प्रवृत्त्यर्थम्। अतः सर्वमिदं मया लोकहितायैव कृतम्।" तस्मिन्नेव काले दिव्याः ऋषयः गौतमगृहं समुपाजग्मुः। तत्र स भगवान् हनुमता सहितः गीतिगानं कुर्वन् तिष्ठति, हे मुनेश्वर। ततः शङ्करः हनूमतः करं गृहित्वा ताभ्यां देवाभ्यां सह मिलितवान्। हनुमान् तत्र गीतं गायति, तथा तु तुम्बुरुश्चान्ये अपि। ततः प्रभुः पार्वतीं आह्वयन् इदं वचनं व्याजहार। देवी उवाच—"न युक्तं पतिसेवायाः तादृशं कर्तुम्। अहं च केशसंस्कारादिकं किञ्चित् न इच्छामि।" ततः अन्त्येन स्पर्शेन केशपुष्पाणि शुद्धानि कृतवान्। "किं तदा प्रत्यवोच्यं, हे देवदेव वन्दित?" इत्युक्त्वा शङ्करः तां हस्तेन समीपं नीतवान्। सः केशौ हस्ताभ्यां विभाग्य नखैः सम्यग्व्यवस्थापयत्। सः वेणीं कृत्वा हस्ते मालां चकार। महेश्वरः ब्रह्मदत्तैः दिव्यपुष्पैः मालां निर्माय दत्तवान्। ततः प्रभुः पार्श्वपीठिकां च पृष्ठभागं च शुद्धवान्। "किमेतत् हे देवि?" इति वदन् सः तस्याः कञ्चुकं बद्धवान्। तदा पार्वती हिमगिरिसुता स्मित्वा शम्भुं प्रोवाच—"मया सर्वमिदं पूर्वमेव ज्ञातम्। मम शिरसि ब्रह्मशिरसः पुष्पमाला विराजते। शेषवसुक्यौ विषधरौ तव कङ्कणे। वृषो महान् तव वाहनं, तव वंशः कुलं च सर्वं प्रसिद्धम्।" इत्युक्ते गिरीजया विष्णुः प्रत्युवाच, कोपं विना—"दुर्लभं जीवितं सौम्ये, निःसंयमत्वात् नूनं तव।" इति उक्त्वा हरिः नखैः तस्याः शिरः छेत्तुम् उद्यतः। "पार्वत्याः सर्ववचनानि प्रियाणि, न किञ्चिद् अप्रियम्।" इति प्रोक्त्वा हरिः 'ॐ' इति वदन् मौनं गतः। "निष्कामः सन् मम पूजां व्रतञ्च याचे।" इति श्रुत्वा भगवान् शङ्करः सरसिपतिं स्मित्वा प्राह—"कः तव आचार्यः? कः मन्त्रः? का वा पूजा?" इति। सः सर्वाङ्गकम्पितः स्तुतिं कर्तुं आरब्धवान्—"योगसम्भवाय नमः, योगाचार्याय नमः। वेदनाय देवपतये नमः। अष्टमूर्तये पशुपतये नमः। धत्तूरद्रोणमधुपुष्पप्रियाय नमः। पुनः पुनः नमः।" इति। ततः सर्वभीतिं त्यक्त्वा वाक्पटुः हनुमान् वदनं प्राकाशयत्।