सा तु तेनैवमुक्ता न किञ्चिद् उवाच, अरुन्धत्या सह गता। ततः शिवा गौतमं प्रति उवाच—‘गौतम, किं ते इच्छितम्?’ इति। स उवाच—‘यदि मम गृहे त्वया भुज्येत, तदा अहं पूर्णः स्याम्।’ ततो देवी शिवा—‘शङ्करस्य अनुमत्याऽहं तव गृहे भोक्ष्ये, ब्राह्मण,’ इति प्रत्युवाच। गौतमस्तदा गिरिजायै, देव्यै, तथा अरुन्धत्यै भोजनं समर्पयत्। ततः सा सह सहस्रर्षिकन्याभिः हरं प्रति जगाम। ‘मम सन्ध्योपासनां कृत्वा त्वत्समीपं आगमिष्यामि’ इति उक्त्वा सा ययौ। सर्वे ये सन्ध्याराधनं कर्तुम् इच्छन्ति, बहिर्गता। तदा शम्भुः उत्तराभिमुखः न्यासं कृत्वा जपं आरब्धवान्। स यः सर्वैः पूजितः, सत्कृतश्च, तस्मिन्नेव सर्वे सञ्जाताञ्जलयः त्वां पूजयामासुः। ‘महान् प्रभो, त्वमेव सर्वसत्कृत्यफलदाता’ इति तदाकर्ण्य शङ्करः जनार्दनं देवदेवं प्रति उवाच—‘एतत् मया कृतं नास्तिकजनानां प्रवृत्त्यर्थम् एव। अतः सर्वं मया लोकहिताय कृतम्।’ एतेन काले दिव्यर्षयः गौतमस्य गृहम् आगताः। तत्र स देवः हनुमता सहितः तिष्ठन् गीतिं कुर्वन्, मुनिश्रेष्ठ। हनुमतः करं गृहीत्वा शिवः ताभ्यां देवद्वयेन सह संयोजितः। हनुमान् तत्र उपविष्टः गीतिं करोति, तुंबुरुश्चान्ये च। तदा भगवान् पार्वतीं आह्वय्य वचोऽब्रवीत्। देवी उवाच—‘न युक्तं पतिसेवायै स्त्रीणां तादृशं कर्तुम्। प्रभो, न मम केशविन्यासादिकं किञ्चिद् इच्छितम्।’ तदा स भगवान् अन्तिमस्पर्शेन केशपुष्पाणि शुद्धीकृतवान्। ‘किं तदा प्रत्युत्तरं दातव्यम्, देवैः स्तुत?’ इति। एवं उक्त्वा शङ्करः तां हस्तेन समीपं नीतवान्। स्वहस्ताभ्यां केशान् विभाग्य नखैः विन्यस्य तस्याः वेणिं चकार, हस्ते मालां च निर्ममे। महेश्वरः ब्रह्मणः दत्तैः दिव्यपुष्पैः मालां चकार। ततः प्रभुः तस्याः स्कन्धपीठं शुद्धीकृतवान्। ‘किं एतत्, देवी?’ इति उक्त्वा तस्याः कटीसूत्रं बद्धवान्। तदा पार्वती, हिमगिरिसुता, स्मितपूर्वकं शम्भुं प्रति उवाच। ‘अहं पूर्वमेव सर्वं ज्ञातवती। प्रभो, मम शिरसि ब्रह्मशिरसः उत्पन्ना माला विराजते। शेषः च वासुकिश्च उभौ विषयुक्तौ तव कङ्कणौ। वृषो महावाहनं तव, तव वंशः कुलं च सर्वं ज्ञातमेव।’ एवं गिरिजायाः वचः श्रुत्वा विष्णुः प्रत्यभाषत, न कोपं चकार। ‘दुर्लभं जीवितं सौम्ये, निःसंयमत्वात् एव।’ इत्युक्त्वा हरिः तदा नखैः तस्याः शिरः छेतुं प्रवृत्तः। तदा शर्वः—‘पार्वत्याः सर्वाणि वचनानि मम प्रियाणि, न किञ्चिद् अप्रियम्।’ इति उक्त्वा हरिः ‘ॐ’ इत्युक्त्वा मौनं समुपागच्छत्।