वृक्षफलभक्षी वानरः, ताम्बूलं गृह्य, तस्य खण्डान् मम दातुम् आदेशः प्राप्तः। तदा किल वानरः, अनेकफलभक्षणेन शुद्धः कथं स्यात्? मम वचनेन सर्वं शुद्ध्यति; मम वचनेन अमृतं विषं भवति। मम वचनेन धर्मज्ञानं आगच्छति; मम वचनेन मोक्षः कथ्यते। अतः ताम्बूलं गृह्य, उत्तमान् खण्डान् मम दातुम् पुनः उक्तम्। ततः स वानरः पर्णानि संगृह्य, तस्य देवाय ताम्बूलखण्डान् समर्पितवान्। यदा ताम्बूलं देवाय निर्मितम्, पार्वती मन्दरशिखरात आगता। सा देवपादयोः प्रणम्य, विनययुक्तमुखी अभवत्। तदा देवः ताम्बूलं दत्त्वा, "ते कारणे, सुरेश्वरि, मया अपराधः कृतः," इति उक्तवान्। "यः महाअपराधः मया तव गृहस्थाने त्वां परित्यज्य कृतः," इति स्मरन्। सा तु एवमुक्ता अपि, न किंचिद् उक्तवती, अरुन्धत्याः सह निर्गता। तदनन्तरं शिवा गौतमं प्रति उवाच—"गौतम, किं इच्छसि?" गौतमः—"यदि मम गृहे त्वं भोजनं कुर्याः, तदा अहं तृप्तः स्याम्," इति प्रार्थितवान्। शिवा—"शङ्करस्य अनुमत्याः सह, ब्राह्मण, तव गृहे अहं भोजनं करिष्यामि," इति प्रत्यवदत्। गौतमः गिरिजायै भोजनं, तथा अरुन्धत्यै अपि समर्पितवान्। सा सह सहस्रर्षिकन्याभिः हरस्य समीपं गता। "मम सन्ध्योपासनं कृत्वा, तव समीपं आगमिष्यामि," इति उक्तम्। सर्वे सन्ध्याकारिणः बहिर्गता। तदा शम्भुः उत्तराभिमुखः न्यासं कृत्वा जपं आरब्धवान्। यः सर्वैः पूजितः सम्मानितः अस्ति, तस्यैव पूजायां सर्वे अञ्जलिं कृत्वा, त्वां एव पूजितवन्तः। "महान् प्रभो, त्वं सर्वसत्कारादीनां फलं दाता असि," इति स्तुतिः। ततः शङ्करः जनार्दनं देवदेवं प्रति उवाच—"मया एतत् नास्तिकजनानां प्रवृत्त्यर्थं कृतम्।" "लोकहिताय एतत् सर्वं मया कृतम्," इति पुनः उक्तम्। ततः तस्मिन्नेव काले दिव्यर्षयः गौतमगृहं आगच्छन्। देवः हनुमता सह तत्र गायन् स्थितः। शिवः हनुमन्तं हस्ते गृह्य, द्वाभ्यां देवाभ्यां सह मिलितः। हनुमान्, तुम्बुरुश्च अन्ये च, गायनं कुर्वन्ति। तदा भगवतः पार्वतीं आह्वय्य, तस्य वचनानि उक्तानि। देवी—"पतिनं एवं सेवितुम् न उचितम्," इति उक्तवती। "हे प्रभो, मम केशरचनादि सर्वं न इच्छामि," इति पुनः उक्तवती। तदा अन्तिमस्पर्शेन स केशपुष्पे शुद्धीकृतवान्। "किं उत्तरं तत्र दातव्यम्, देवैः स्तुत?" इति पृष्टम्। एवमुक्त्वा शङ्करः तां हस्तेन आकर्षितवान्। स हस्ताभ्यां तस्याः केशान् विभज्य, नखैः रचितवान्। स केशबन्धं कृत्वा, हस्ते मालां रचितवान्। महेश्वरः ब्रह्मदत्तैः दिव्यपुष्पैः मालां रचितवान्। ततः प्रभुः तस्याः स्कन्धपीठं शुद्धीकृतवान्। "किमेतत्, देवी?" इति उक्त्वा, तस्याः मेखलां बद्धवान्।