मधुरं घनं स्नेहमयं गुरु च तत् प्रवहद् आसूत। ततः पञ्चगन्धानां मिश्रणं शिरसि स्थाप्य, मन्त्रपाठकं सम्यक् समर्पयेत्। एवं शुद्धकुङ्कुमलेपनाभूषिताः स्त्रियः पूज्यन्ते। ताभिः स्त्रीभिः, अथवा पुरुषैः सह, जलं समर्पयेत्। अन्यथा, पात्रं वामहस्ते निधाय, तत्रैव पश्येत्। एवं पुण्यात्मा गौतमः सर्वं कारयामास। यदा तेषां पादहस्तौ सम्यक् प्रक्षालितौ, गन्धैश्च हस्ताः अभ्यक्ताः, तदा देवाः मुनिगणाश्च नम्रासनेषु उपाविशन्। तत्र वृत्तानि, कोणानि, स्थूलानि, सूक्ष्माणि, अपि च तनूनि च वस्तूनि दृष्टानि। ततः गौतमः शङ्कराय चूर्णं समर्पयामास। तदा स कपिः, “हे कपे, ताम्बूलं गृह्य, उत्तमानि खण्डानि मे ददातु” इति प्रोवाच। किन्तु, “फलभक्षकः कपिः कथं शुद्धः स्यात्?” इति शंका जाता। तदा गौतमः “मम वचनेन सर्वं शुद्ध्यति; मम वचनेन अमृतं विषं भवति; मम वचनेन धर्मज्ञानं लभ्यते; मम वचनेन मोक्षः अपि घोष्यते। अतः ताम्बूलं गृह्य उत्तमानि खण्डानि मे ददातु” इति उक्त्वा, स ताम्बूलपत्राणि सञ्चित्य, तानि खण्डानि तस्मै समर्पयामास। यदा ताम्बूलं देवाय सम्पादितम्, तदा मन्दराचलवासिनी पार्वती तस्य देवस्य पादयोः प्रणम्य, विनयपूर्णमुखी बभूव। गौतमः तां “देवदेवि, तव कृते मया अपराधः कृतः। यः महापापः मया तव स्वगृहे त्वां परित्यज्य कृतः, सः क्षम्यताम्” इति प्रार्थयामास। सा तु उक्तापि न किंचिद् अवदत्, केवलं अरुन्धत्याः सह निःसृतवती। ततः शिवा तं गौतमं उवाच—“गौतम, किं इच्छसि?” सः प्रत्युवाच—“यदि मम गृहे भवान् भुञ्जीत, तदा अहं पूर्णः स्याम्।” सा उवाच—“शङ्करस्य अनुमत्याः सह, अहं तव गृहे भक्षयिष्यामि, हे ब्राह्मण।” ततः गौतमः गिरिजायै देव्यै च अरुन्धत्यै च भोजनं समर्पयामास। सहस्रर्षिकन्याभिः सहित्या सा हरं प्रति जगाम। सा उवाच—“मम सन्ध्योपासनां कृत्वा त्वत्समीपं आगमिष्यामि।” तदा ये सर्वे सन्ध्योपासना-अभिलाषिणः आसन्, ते निर्गताः। ततः शम्भुः उत्तराभिमुखः न्यासं कृत्वा जपं आरब्धवान्। यः सर्वैः पूजितः सम्मानितश्च, तं सर्वे सञ्जलिपुटाः त्वां एव पूजितवन्तः। “महेश, त्वमेव सर्वपुण्यकर्मणां फलकर्ता” इति स्तुतिः श्रुत्वा, शङ्करः जनार्दनं देवदेवान् उवाच—“मया एतत् नास्तिकजनानां प्रवृत्त्यर्थं कृतम्। अतः सर्वं मया लोकार्थं कृतम्” इति। एवमेतस्मिन् काले दिव्यर्षयः गौतमस्य गृहे आगच्छन्। तत्र स देवः हनुमता सह स्थित्वा गानं करोति, हे मुनिश्रेष्ठ। शंकरः हनुमतः हस्तं गृहीत्वा द्वाभ्यां देवाभ्यां सह एकत्र स्थितः। हनुमान् गानं कृत्वा उपविशति, तद्वत् तुम्बुरुश्चान्ये च। ततः पार्वतीं आहूय, प्रभुः इदं वचनम् अवदत्।