भगवतः आदेशेन, केवलं भगवानेव तेन अवशिष्टं खादितुं अर्हति। सर्वं यथावत् मम सूचयित्वा, सः तत् कूपे स्थापयेत्। स्वयम्भू लिङ्गं बाणस्य, चन्द्रकान्तमणिनः हृदयस्थं तत्र स्थापितम्। इदानीं उपभोगस्य कालः अस्ति; तस्य विरागः अन्यकथायाः कारणं। ततः महर्षिः गौतमः जलशुद्धिं अकरोत्। सरसः जलं बीजैः मर्दनं कृत्वा शुद्धीकृत्य, कुम्भेषु तद् पूरयामास। पुनः, रात्रौ स्थितं जलं, घटे शुद्धीकृत्य, तत्र चन्द्रकान्तं स्थापयित्वा, बकुलं तथा पाटलम् अपि योजयामास। ततः, तद् अत्यन्तं मृदुं कृत्वा, चलनकस्य मुखं सूक्ष्मवस्त्रेण आवृत्य, यत्र सौम्यः वातः, तत्र सुक्ष्मपुच्छेन वायुं विलोमयामास। तत्र पुरुषाः, महिलाः, राजानः अपि, शुद्धिं प्राप्नुवन्। मधुरं, घनं, गूढं, गुरु च तद् प्रवाहितम्। पाठकं शिरसि स्थापयित्वा, पंचगन्धानां मिश्रणं योजयेत्। एवं, शुद्धकुङ्कुमेन भूषिताः महिलाः पूज्यन्ते। तादृशीभिः महिलाभिः वा पुरुषैः वा, जलं समर्पयितव्यं। विकल्पतः, पात्रं वामहस्ते स्थापयित्वा, तत्र एव पश्येत्। एवं, महर्षिः गौतमः तद् कार्यं संपादितवान्। यदा तेषां पादौ हस्तौ च प्रक्षालितौ, हस्ताः गन्धेन अनुपूजिताः, तदा देवाः ऋषिगणाः च विनीतासने उपविष्टाः। वृत्ताकाराः, कोणाकाराः, स्थूलाः, सूक्ष्माः, तथा अपि श्लक्ष्णाः, तदनन्तरं गौतमः शङ्कराय चूर्णं समर्पयामास। "हे कपि, ताम्बूलं गृह्य, तानि खण्डानि मे ददातु।" इति उक्तम्। "कथं कपिः शुद्धः भवेत्, बहुफलभोजनात्?" इति पृष्टम्। "मम वचनेन सर्वं शुद्धं भवति; मम वचनेन अमृतं विषं भवति। मम वचनेन धर्मज्ञानं, मम वचनेन मोक्षः घोष्यते।" इति भगवान्। "तस्मात् ताम्बूलं गृह्य, उत्तमानि खण्डानि मे ददातु।" इति पुनः उक्तम्। ततः, पत्राणि संगृह्य, तानि खण्डानि तस्मै समर्पितवान्। यदा ताम्बूलं देवाय निर्मितम्, तदा पार्वती मंदरसप्तगिरिप्रस्रवणात् आगता। ततः, भगवत्पादयोः प्रणम्य, विनतमुखी अभवत्। "ते भगवति देवेश्वरि, तव कृते, मया अपराधः कृतः। यः महापापः मया कृतः, तव गृहस्थाने तव त्यागेन—" इति उक्तम्। सा तदुक्तं न वदति, किं तु अरुन्धत्याः सहितं निर्गता। ततः शिवा तं उक्तवती— "गौतम, किं इच्छसि?" सः प्रत्युवाच— "यदा भगवती मम गृहे खादेत्, तदा अहं तृप्तः स्याम्।" सा उवाच— "शङ्करस्य अनुमत्याः, तव गृहे खादिष्यामि, हे ब्राह्मण।" सः गिरिजायै भगवत्यै तथा अरुन्धत्यै भोजनं समर्पितवान्। सहस्रऋषिकन्याभिः सा हरं प्रति गतवती। "संध्योपासनं कृत्वा, तव समीपे आगमिष्यामि।" इति उक्तवती। सर्वे संध्याकर्मेच्छवः बहिः गताः। ततः शम्भुः उत्तराभिमुखः, न्यासं कृत्वा, जपं आरभत। सः सर्वैः पूजितः, सम्मानितः च।