शम्भुः मधुरगीतस्य अमृतश्रवणं कृत्वा ततः गौतमस्य गृहम् अगच्छत्। तत्र गौतमः भोजनकाले सम्यक् सत्कृतः अभवत्। हनुमता गीतं गायमानः सर्वं समृद्धिम् अवाप्यत्। तस्य गीतस्य समये सर्वेषां चित्तानि आश्चर्यपूर्णानि अभवन्। तत्र मध्ये युवस्वरूपः, सौम्यः, शिरो हस्ताभ्यां प्रणामं कुर्वन् हनुमान् उपविष्टः। पद्मासनस्थः हनुमान् एकं पादं कुम्भितहस्ते, अपरं तु मुखे स्थापयामास। तस्य स्कन्धे, मुखे, हस्ततले, कण्ठे, वक्षसि, स्तनयोः मध्ये, हृदि च—एतेषु स्थलेषु हनुमान् स्थितः। ततः शङ्करः हनुमतः शिरः गृहीत्वा नमयित्वा स्वकठिना पृष्ठं स्पृशन् मार्गे गतः। शिवः मुक्तामालां कृत्वा हनुमतः ग्रीवे स्थापयामास। समस्तविषये हनुमान् सदृशः कोऽपि नास्ति। हे सर्वकपिसाम्राट्, तव पादौ सर्वोपनिषदां अव्यक्तसारः। महायोगिनां हृदयपद्मे परमशान्तः हनुमान् नित्यम् स्थितः। अहम् तव भक्त्या पूजां कृतवान्, हे प्रभो, तव पादौ मम न प्रकाशितः। हरिश्च शम्भुश्च मम प्रियौ, तथापि मम भाग्यं तादृशं नास्ति। हे हरि, तव तुल्यः अन्यः कोऽपि मम नास्ति। ततः गौतमः महादेवं नमस्कृत्य उवाच—"मध्यान्हः गतः, सर्वेषां भोजनकालः आगतः।" तदनन्तरं गौतमः स्वगृहम् प्रविश्य भोजनस्य व्यवस्था आरभत्। अनेकेषु हारेषु, ग्रीवाभरणेषु, यज्ञोपवीते, उत्तरीये च भूषितः। पञ्चसुगन्धद्रव्यैः अभिषिक्तः, भुजबन्धैः, कङ्कणैः, मुद्राभिः च अलङ्कृतः। हरिं स्वयम् उत्तमआसने उपवेशयामास। गौतमः भक्त्या सुवर्णपात्रे अन्नं समर्पयामास। सुपक्वं नूतनं च अन्नं सम्यक् विन्यस्तम् अददात्। शतशः शतगुणं मधुरमूलं शाकं च तत्र निर्मितम्। शर्करा च अन्यानि, आम्रः, हरितकी, खर्जूरः, दाडिमः च। प्रियालः, कृञ्जः, जम्बुफलम्, विकङ्कतफलं च। एतानि पुष्ट्यन्नानि दत्त्वा ऋषिः उवाच—"भक्षयन्तु ब्राह्मणाः।" गौतमः स्वयम् एतानि शिवविष्ण्वोः समर्पयामास। "पश्य, हे विष्णो, हनुमान् कपिः कथं भक्षयति।" ऋषयः पश्यन्तः महेश्वरः तेषु मध्ये दृष्टिं अकारयत्। "तव आज्ञया, हे प्रभो, केवलं तव अवशिष्टं त्वमेव भक्षयितुम् अर्हसि।" "सर्वं मम सूचयित्वा, शेषं कूपे स्थापयेत्।" "स्वयम्भूर्लिङ्गं बाणस्य, चन्द्रशिलायाम् हृदयस्थम्।" "इदानीं उपभोगकालः, तस्य विरक्तिः अन्यकथायाः विषयः।" ततः स गौतमः जलशुद्धिं अकारयत्। तडागजलैः बीजसंमार्जनान् शुद्धीकृत्य घटान् पूरयामास। पुनः, रात्रौ स्थितं शुद्धीकृतं जलं घटे स्थापयित्वा, तत्र चन्द्रशिलां स्थापयामास, तत्र बकुलं पाटलं च योजयामास। ततः, तं अतीव मृदुं कृत्वा, छिद्रपुटस्य मुखं सूक्ष्मवस्त्रे आवृत्य। यत्र सौम्यवातः आसीत्, तत्र सूक्ष्मपवनेन वातयामास। तत्र नराः, महिलाः, राजानः अपि शुद्धिं अकारयन्।