वासुदेवः स्वहस्ताभ्यां मृदङ्गं वादयामास। तत्र तानका गौतमादयश्च उपस्थिताः, गायनकर्त्ता च वायुपुत्रः आसीत्। तस्य संगीतस्य प्रभावेण ये दुर्बलाः आसन्, ते बलिनः अभवन्; ये च क्लान्ताः, ते पुनः स्फूर्तिं प्राप्नुवन्। तदा देवासुरमुनिगणाः सर्वे मौनमुपगच्छन्। प्रत्येकः देवता स्वस्ववाहनं समारुह्य यथायोग्यं प्रस्थितवन्तः। ततः भगवतः आदेशेन, "हे कपि, निर्भयः वृषभमारोह," इति उक्तम्। ततः स कपिश्रेष्ठः भगवन्तं महेश्वरं प्रति उवाच—"भगवन्, यदि अहं भवतः वाहनं समारुहेयं, तर्हि पापी स्याम्। अहं तु त्वाम् अभिमुखं गायिष्यामि—एतद् पश्य।" अथ शङ्करः स्वयं हनूमतः स्कन्धे समारुह्य स्थितवान्। तदा शम्भुः तस्य अमृतरूपं गीतं श्रुत्वा गौतमस्य गृहम् अगच्छत्। तत्र गौतमः भोजनकाले पूजितः। हनुमतः गीतगानसमये सर्वं सुसम्पन्नम् अभवत्। तस्य गीतस्य प्रभावेण सर्वेषां चित्तानि विस्मयेन पूरितानि। हनुमान् सौम्यरूपः, तरुणः, मध्ये स्थितः, उन्नतशिरः कृताञ्जलिः, पद्मासनस्थः, एकं पादं कर्पटेषु स्थापयित्वा अपरं मुखे न्यधात्। तस्य स्कन्धे, मुखे, हस्ततले, कण्ठे, उरसि, स्तनमध्यभागे, हृदि च—एतेषु स्थलेषु तस्य भावः आसीत्। शङ्करः हनूमतः शिरः गृहीत्वा प्रणम्य मार्गे स्वकठिना तस्य पृष्ठं स्पृष्टवान्। पश्चात् शिवः मुक्ताफलमालां कृत्वा हनूमतः कण्ठे स्थापयामास। समस्ते विश्वमण्डले हनूमतः तुल्यः कश्चन नास्ति। "हे कपिसर्वेश्वर, तव पादौ सर्वोपनिषदाम् अव्यक्तसारः। महामुनिनां हृदयपद्मे परमशान्तः हनुमान् स्थितः। अहं भक्त्या त्वां पूजितवान्, भगवन्, किन्तु त्वमेव मे पादौ न प्रकाशितवान्। हरिश्च शम्भुश्च मम प्रियौ, तथापि मम तादृशी भाग्यश्री नास्ति। हे हरि, त्वत्समः प्रियः मम अन्यः कश्चन नास्ति।" इति महर्षेः भावाः अभवन्। ततः गौतमः महादेवं प्रणम्य उवाच—"मध्यान्हः अतीतः, सर्वेषां भोजनसमयः प्राप्तः।" इत्युक्त्वा गौतमः स्वगृहं प्रविश्य भोजनसज्जीकरणं चकार। नानाविधानां हाराणां, कण्ठाभरणस्य, यज्ञोपवीतस्य, उत्तरीयस्य च भूषाविधानं कृत्वा, पञ्चगन्धद्रव्यैः अभ्यङ्गं, कीयूरकङ्कणमुद्राभिः च अलङ्कृत्य, गौतमः हरिं स्वसमीपे दिव्ये आसने उपावेशयत्। भक्त्या सुवर्णपात्रे खाद्यं समर्पयामास। सुपाकं नवपाकं च सम्यक् व्यवस्थितं भोजनं दत्तम्। शतशः शतानि मधुरमूलफलानि शाकानि च तत्र सज्जीकृतानि। शर्करा च आम्रं, हरितकी, खर्जूरं, दाडिमं च। प्रियालं कृञ्जं जम्बुफलं विकङ्कटं च। एतानि पुष्टिकारकाणि भोज्यानि दत्त्वा, गौतमः ऋषीन् प्रति उवाच—"भुङ्क्वन्तु, हे ब्राह्मणाः।" सः स्वयम् एतानि खाद्यानि शिवविष्ण्वादिभ्यः समर्पयामास। "पश्य, हे विष्णो, कथं स कपिः हनुमान् खादति," इत्युक्त्वा, तेषां मुनिनां मध्ये स्थितः महेश्वरः तत्र दयया दृष्टिं प्राक्षिपत्।