एकदा देवेषु संलीनेषु भगवान् गोविन्दः सान्द्रं हास्यं कृत्वा प्रोवाच— “त्वं कृशोदरः, हे गोविन्द, किम् अन्नं तुभ्यं दातव्यम्?” इति। ततः पुनः स कथयामास— “गच्छ पार्वत्याः गृहम्; सा तव उदरं पूरयिष्यति।” तदनन्तरं भगवतः आज्ञया नन्दिः द्वारपालः सम्यक् निर्देशितः। ततः सर्वे देवाः मुनयश्च प्रोचुः— “अन्नं संयोज्यताम्, देवदेव; भोक्तुम् इच्छामः, हे मुने।” ततः परमेश्वरौ उभौ मृदुलशय्यां आरोह्य शयानौ अभवताम्। अनन्तरं तौ देवश्रेष्ठौ गम्भीरसरोवरं गत्वा स्नानं कर्तुं आरब्धवन्तौ। तस्मिन् काले मुनयः राक्षसाश्च जलक्रीडायाम् प्रवृत्ताः। ते शंकरं हरिं च पद्मरजसा हस्तैः क्षिपन्तः स्नापयामासुः। तत्र पद्मरजः प्रवाहात् केशवः नेत्रे निमील्य स्थितः। अथ शंकरः उभाभ्यां बाहुभ्यां हरिणः शिरः गृहीत्वा तम् निमज्जयामास। तदा हरिः अपि शंकरं शनैः अधः न्यमज्जयत्। ततः शत्रोः उरसि ताडयित्वा अच्युतं पुनः अधः अपसारयत्। शम्भुं शिरसि विक्षिप्य, शम्भुः अपि तथैव हरिम् अकरोत्। जलक्रीडायाः उल्लासेन तयोः जटाः विकीर्णाः अभवन्। अन्ये महर्षयः तेषां केशान् संयोजयामासुः। केचन अन्योन्यं अपसारयन्तः, अन्ये उच्चैः शब्दं कुर्वन्तः, केचन रुदन्तः च आसन्। तस्मिन्नन्तरे गगने कपिश्रेष्ठः नर्तनं कृत्वा गर्जनं च अकार्षीत्। ये मधुरगायनकुशलाः सुस्वरं गायन्तः दशविधानि गीतानि अयोजयन्। सा स्वयम् अपि शनैः मन्दं ललितगीतं गायितुम् आरब्धवती। सा निश्चलस्वरं सर्वलक्षणसंयुक्तं स्वीकृतवती। वासुदेवः हस्ताभ्यां मृदङ्गवाद्यं अपि वादयामास। तत्र तानका गौतमः चान्ये च उपस्थिताः आसन्; गायकः मारुतात्मजः आसीत्। ये दुर्बलाः आसन् ते बलवन्तः अभवन्, ये क्षीणाः आसन् ते अपि पुनः प्रबला अभवन्। तदा देवगणाः, मुनयः, दानवाश्च निःशब्दाः अभवन्। पश्चात् प्रत्येकः देवः स्ववाहनं आरुह्य निर्गतः। ततः शम्भुः प्रोवाच— “हे कपिश्रेष्ठ, मम आज्ञया निर्भयः वृषभं आरोह।” तदा स कपिवरः भगवन्तं महेश्वरं प्राह— “भगवन्, यदि अहं तव वाहनम् आरोहामि तर्हि पापी स्याम्। पश्य, त्वाम् आलोक्य गायिष्यामि।” तदा यदा शंकरः हनूमतः स्कन्धे स्थितः, तदा शिवः गीतामृतं श्रुत्वा गौतमस्य गृहम् अगच्छत्। तत्र गौतमः भोजनकाले पूजितः अभवत्। हनूमतः गीतगानकाले सर्वं समृद्धिं गतवद्। तस्मिन्नेव गीतकाले सर्वेषां चित्तानि विस्मयेन पूरितानि अभवन्। तदा हनूमान् सौम्यरूपः, यौवनसम्पन्नः, मध्ये स्थितः, शिरसि हस्ते च प्रणम्य उपविष्टः। पद्मासनस्थः हनूमान् एकं पादं अञ्जलौ स्थापयित्वा अन्यं मुखे न्यधात्। तस्य स्कन्धे, मुखे, करे, कण्ठे, उरसि, स्तनमध्यभागे, हृदि च—एतेषु स्थलेषु सन्दृश्यते स्म। तदा शंकरः हनूमतः शिरः गृहीत्वा नमयित्वा, स्वकण्ठेन तस्य पृष्ठं स्पृष्टवान्। शिवः मुक्ताफलमालां कृत्वा हनूमतः कण्ठे समर्पितवान्। एवं हनूमतः समकक्षः कश्चन अपि नास्ति अस्मिन् विश्वमण्डले।