देवानां प्रभो, न तद् गृह्यते न गन्ध्यते, न पिब्यते, नान्यद् अपि। स एव शंकरात्मा, उन्मत्तवद् विकृताकारः कथ्यते। प्रभो, मृतानाम् अपि अमृतत्वं मम देहि। स जगन्नाथः स्वांशेन, वातमार्गेण, तदेव शरीरं प्रविशत्। सः परमेश्वरः, काले काले साक्षात् विष्णुश्च, शिवश्च, परमश्च संज्ञां लभते। स ममाज्ञया प्रवर्तते, रामभक्तः, मूर्तिपूजनरतश्च। एषा विस्तीर्णा, सुस्थिताश्च भवनं त्वया निर्मितम्। पूजिताः सन्तः, वयं स्वस्थानं गमिष्यामः। प्रभो, याचकः अयुक्तं याचते, दोषं न पश्यति। ततः प्रभुः विष्णुं दृष्ट्वा, तस्य हस्तं स्वहस्तेन जग्राह। त्वं कृशोदरः, गोविन्द, किं तुभ्यं भोज्यं दातव्यम्? पार्वत्याः गृहम् गच्छ; सा तव उदरं पूरयिष्यति। देवः नन्दिं द्वारपालं यथाज्ञप्तं शिक्षयामास। "भोजनं रचय, देवेश; भोक्तुं इच्छामः, मुनये।" ततः सौम्यशय्यायां समारूढौ तौ परमेश्वरौ शयानौ। गभीरसरोवरं गत्वा, तौ श्रेष्ठौ देवौ स्नानं कर्तुं प्रारब्धवन्तौ। तत्र मुनयश्च राक्षसाश्च जलक्रीडायाम् प्रवृत्ताः। ते शंकरं हरिं च पद्मरेणुना सिञ्चन्ति स्म। रजःप्रवाहात् केशवः नेत्रे निमील्य। स हरिशिरः उभाभ्यां बाहुभ्याम् आदाय निमज्जयामास। तदा हरिः शंकरं सौम्येन बलात् निमज्जयामास। रिपोः वक्षसि आहत्य, अच्युतं पुनः निमज्जयामास। शंभुं शिरसि विक्षिप्य, शंभुस्तथा हरिं चकार। जलक्रीडायां हर्षात् तयोः जटाः विकीर्णाः। अन्ये महर्षयः स्वकेशान् संयोजयन्ति स्म। केचन अन्योन्यं निपत्य, केचन उच्चैः नादन्ति, केचन रुदन्ति। आकाशे कपिश्रेष्ठः नृत्यन् गर्जति स्म। ये मधुरं गायन्ति, ते ललितरम्यगानानि दश प्रकाराणि अपादयन्। सा स्वयम् शनेन, मृदुना, ललितगानं गायितुम् आरब्धवती। सा निष्कम्पस्वरं सर्वलक्षणसम्पन्नं स्वीकृतवती। वासुदेवः हस्ताभ्यां मृदङ्गवाद्यं वादयामास। तत्र तानका गौतमादयः उपस्थिताः; गायकः वातुपुत्रः। ये दुर्बलाः आसन्, ते सबलाः अभवन्; क्लान्ताः बलिनः अभवन्। तत्र देवर्षिदानवगणाः शान्तिम् आपेदिरे। प्रत्येकः देवता स्वस्वयानम् आरुह्य निर्जगाम। “कपिश्रेष्ठ, ममाज्ञया, निर्भयः वृषभमारोह,” इति। ततः स कपिसिंहः भगवन्तं महेश्वरं वाक्यम् अब्रवीत्। “प्रभो, यदि तव वाहनमारुह्येय, पापी स्याम्। पश्य, त्वाम् अभिमुख्य गानं करिष्यामि।