तदा विष्णुः उवाच – “गच्छन् अहं सर्वं तेन कृतं द्रक्ष्यामि, हे विष्णो।” ततः नन्दीसहितः, शोभायुक्तवस्त्रधारी, सुन्दरतमं छत्रं धारयन् विष्णुः महेशस्य अनुमतिं प्राप्य, नागस्य शिरसि स्थितः। शिवस्य अनुमते ब्रह्मा अपि हंसारूढः अभवत्। इन्द्रः अन्ये च देवाः, स्वस्ववाहनैः सहिताः, अनन्तसंघैः परिवृताः, गौतमस्य आश्रमं प्रति जग्मुः। तत्र शिवः, भक्तं स्वं वामदृष्ट्या पुनरुत्थापयामास। तस्य वचनं श्रुत्वा गौतमः श्रद्धया उवाच – “हे प्रभो, तव लिङ्गस्य पूजायाः सामर्थ्यं मम सदा अस्तु। एष शिष्यः मम महाभाग्यवान्, ग्रहणाग्रहणदोषरहितः। देवेश, न गन्धनीयः, न पेयः, न अन्यत् किञ्चित्। स 'शङ्करात्मा' इति प्रसिद्धः – उन्मत्तः विकृतवेषधारी। भगवन्, एतत् दत्तं भवतु – मृतानां अपि अमरत्वम्।” ततः लोकनाथः स्वांशेन, वायुनि प्रवेश्य, तस्य देहे प्रविष्टः। क्रमशः परमेश्वरः विष्णुः शिवः परमः इति प्रत्यक्षं संज्ञां लभते। स मम आज्ञया वर्तते, रामभक्तः, प्रतिमां पूजयति। एष विस्तीर्णं सुस्थापितं निवासं त्वया निर्मितम्। पूजिताः सन्तः वयं स्वस्वगृहं यास्यामः। प्रभो, याचकः अनर्हं याचति, स दोषं न पश्यति। ततः प्रभुः विष्णुं दृष्ट्वा तस्य हस्तं स्वहस्तेन गृहीत्वा उवाच – “त्वं क्षुद्रपेटः गोविन्दः, किम् अन्नं तुभ्यं दातव्यं? पार्वत्याः गृहम् गच्छ, सा तव उदरं पूरयिष्यति।” देवः नन्दिं द्वारपालं यथोक्तं आज्ञापयत् – “अन्नं रचय, देवेश; वयं भोक्तुम् इच्छामः, हे ऋषे।” ततः उभौ परमदेवौ मृदुशय्यां आरोह्य शयने शयितौ। गम्भीरसरोवरं गत्वा, देवद्वयम् स्नानं आरभताम्। तत्र ऋषयः राक्षसाः च जलक्रीडायाम् संलग्नाः अभवन्। तैः शङ्करः हरिः च पद्मरजःपुष्पैः अभिषिक्तौ। रजःप्रवाहात् केशवः नेत्रे निमीलितवान्। हर्याः शिरः उभाभ्याम् भुजाभ्याम् गृहीत्वा, शङ्करः तं निमज्जितवान्। आक्रान्तः हरिः शङ्करं सौम्येन अधः अपि निमज्जयामास। शत्रोः वक्षः आघात्य, अच्युतं अपि अधः अपि अपिपीडयत्। शम्भुं शिरसि विक्षिप्य, शम्भुना अपि हरिः तथा कृतः। जलक्रीडायाः उल्लासे तयोः जटाः स्रस्ताः। अन्ये महर्षयः स्वकेशान् संयोजयामासुः। केचन अन्योन्यं अपि अपि अक्रमन्, अन्ये चुक्षुभुः, अश्रूणि अपि अपातन्। आकाशे कपिश्रेष्ठः नृत्यन् गर्जितवान्। मधुरगायनाः, मनोहरसुरभिः, दश गीतप्रकाराणि अपि गायन्ति स्म। सा स्वयम् ललितगीतं शनैः शनैः मधुरम् आरभत्। सा निश्चितस्वरं, सर्वलक्षणसम्पन्नं, स्वीकृतवती।