गुरुः शिष्यरूपेण संछन्नः सन् मया मृत्युः निश्चितः, इति निश्चित्य ममापि मृत्युः नूनं अवश्यंभावी। यत्र यत्र मृत्युदर्शनं दृश्यते, तत्र तत्र स्वस्यापि मृत्युः अनिवार्यः। अहं च शङ्करप्रियं भार्गवं पुनर्जीवयिष्यामि, इति स ब्राह्मणश्रेष्ठः भाषमाणः सन्, तस्मिन्नन्तरे गौतमोऽपि मृतः। एवं तस्य वधस्य वार्ता ज्ञायमाना, प्रह्लादादयः दैत्यश्रेष्ठाः तद्विदित्वा बाणस्य तस्य धीमतः बलं नष्टम्। गौतमेन महेशपूजनपूर्वकं सम्मानितः स महाबलः पूजितः। तदा दुःखेनाक्रन्दयन्—"हा कष्टं, हा महाकष्टं! बहवः महेशभक्ताः हताः"—इति विलप्य, स निश्चित्य मन्दरं अक्षयं पर्वतं जगाम। तत्र स्थितः शिवः ब्रह्माणं हरिं च सन्निहितौ समुपवेश्य इदं वचनमुवाच—"गच्छन् अहं द्रक्ष्यामि, हे विष्णो, तेन कृतं सर्वं यत्।" नन्दिना सह शोभायुक्तः, सुन्दरतमं छत्रं धारयन्, स हरिः महेशस्य अनुमतिं प्राप्य, नागस्य अग्रे स्थितः। शिवस्य अनुमतेः पश्चात् ब्रह्मापि हंसारूढः। इन्द्रादयः सर्वे देवाः स्वस्ववाहनैः सह, अनन्तसंघैः परिवृताः, गौतमस्य आश्रमं ययुः। तत्र शिवः स्वभक्तं वामभागेणावलोक्य पुनर्जीवयामास। तद्वचनं श्रुत्वा गौतमः सादरं प्राह—"हे प्रभो, तव लिङ्गस्य पूजायाः शक्तिः मयि सदा अस्तु। अयं मम शिष्यः महाभाग्यवान्, स्वीकृत्यत्यागदोषरहितः।" अथ तं प्रति—"हे देवदेव, नास्य गन्धः न पानं, नापि किञ्चित् अन्यत्। स शङ्करात्मा इति प्रसिद्धः, उन्मत्तः विकृतवेषधारी।" गौतमः प्रार्थयामास—"देव, मृतानां चामृतत्वं दत्तं मम।" तदा जगत्पतिः स्वांशेन वायुप्रवेशेन तदेहं प्रविष्टः। स भगवान् परः कालेन विष्णुशिवपरमाख्यया प्रत्यक्षः। स ममाज्ञया आचरति, रामभक्तः, मूर्तिपूजकः। एषा विशालविस्तीर्णा निवासभूमिः त्वया निर्मिता। अस्माभिः पूजिते, वयम् अपि स्वस्वधामानि यास्यामः। तदा प्रभुः द्रष्ट्वा विष्णुं स्वहस्तेन तस्य हस्तं जग्राह। "त्वं कृशोदरः, गोविन्द, किं ते दातव्यं भोजनम्?" इति कृत्वा—"गच्छ पार्वत्याः गृहम्, सा तव उदरं पूरयिष्यति।" इति देवः नन्दिद्वारपालं यथोक्तं आज्ञापयत्। "भोजनं सज्जीकुरु, हे देवदेव, वयं भोक्तुमिच्छामः, हे मुने।" ततः सौम्यशय्यामारुह्य, तौ परमेश्वरौ तत्र शयने उपविविशतुः। तदनन्तरं गम्भीरसरोवरं गत्वा, तौ देवश्रेष्ठौ स्नानं कर्तुं प्रारभेताम्। तत्र ऋषयः राक्षसाश्च जलक्रीडायाम् संलग्नाः। ते शङ्करं हरिं च पद्मरजसा अञ्जलिभिः सिञ्चन्ति स्म। तस्मात् रजःप्रवाहात् केशवः नेत्रे निमील्य, तदा शिवः स्वद्वाभ्यां बाहुभ्यां हरिशिरः गृहीत्वा निमज्जयामास।