सा सा सुमनसा, कृताञ्जलिपुटा, सविनयम् प्रणम्य तम् ईश्वरम् स्तोतुं प्रचक्रमे। सा उवाच—नमः, नमः ते, अमरनाथ; नमः, नमः ते, दैत्यदंशन। नमः, नमः ते, दुष्टनाशन; नमो जगन्नाथाय। धनुः, चक्रं, खड्गं, गदां च धारयते तस्मै नमः; परमपुरुषाय नमः। सूर्यादिभिरिव अनन्ततेजसे नमः, पुण्यकथाभिः प्राप्तये नमः, नमः। यज्ञाङ्गभास्कराय नमः, साधुप्रियाय नमः। दिव्यसौख्यदातारं ते नमः, भक्तमानसवर्तिने नमः, नमः। यज्ञरूपाय, वराहरूपाय, हिरण्याक्षविदारणाय नमः। रावणदंशनाय नमः, नन्दसूनुभ्रातृवे नमः। ये दुःखसमये त्वां स्मरन्ति, तेषां दुःखनाशनाय पुनः पुनः नमः। यज्ञमूर्तये, यज्ञरूपाय, यज्ञाङ्गाय, तव पूजनं करोत्यमि। एवं स्तुतः भगवान् स्मितपूर्वकं कश्यपस्य हर्षं वर्धयन् उवाच—शीघ्रं ते सर्वकामान् पूरयिष्यामि। अस्मिन्नेव जन्मनि परमं सुखं दास्यामि। गुरुणा महर्षिभिश्च काव्येन संप्रेरितः, ब्राह्मणवेदिभिः ऋषिभिः हविर्ग्रहणाय समाहूतः, तदा वामनरूपधारी स बालकः मातापितरौ अभिवाद्य प्रस्थितवान्। हरिः स्वयम् बलेः पुरतः हविर्भागग्रहणाय प्रादुरबभूव। यस्य भक्तिः अस्ति, तस्य हृदि सदा हरिः वर्तते। नारायणं देवम् अवगत्य, सभया सह सर्वे उत्तस्थुः। दुष्टाः स्वस्वभगिन्यपि विचारं विना कर्म कुर्वन्ति। विष्णुः वामनरूपेण अदितेः पुत्रो अभवत्। “किञ्चिदपि न दातव्यम्”—इति मम मतं, शृणु बुद्धिमन्। परामर्शः अनर्थाय, स्त्रीसमेतः पराभवाय। शत्रोः कल्याणाय यः करोति, स विशेषतः नाशनीयः। विष्णुः स्वयम् गृह्णाति चेत्, ततः कः वरः महान्। स एव यदि हविर्भोक्ता, तर्हि मत्तः पृथिव्यां कः श्रेष्ठः? एतदेव परं दानम्, तच्च अक्षयम् भवति। यः यथा पूजयति, स तं परमं पदं प्राप्नोति। अग्निः अनिच्छया स्पृष्टोऽपि दहति एव। स विष्णोः पदं प्राप्नोति, यतः तस्मात् पुनरागमनं दुःसाध्यम्। विष्णुलोकं गच्छति, इति मुनयः प्राहुः। हे महाभाग, हरिभक्त्या विष्णुः तुष्यति। विष्णुः स्वयम् आगच्छति चेत्, अहं पूर्णः, न संशयः। स यज्ञस्थलं प्रविष्टः, यत् मनः अग्नये च रमणीयम्। वामनः शीघ्रं उत्थाय, सविनयं कृताञ्जलिः तम् अभ्यगृह्णात्। सः स्वजनैः सह, तान् शिरसि धारयन्, परमं हर्षं प्राप। तस्य शरीरं पुलकितम्, नेत्रे हर्षाश्रुभिः पूरिते, स उवाच—“अद्य मे जन्म सफलम्, अहं पूर्णः, न संशयः। तव आगममात्रेण महोत्सवः सुलभो जातः।