गौतमऋषिः स्वकेनैव पात्रेण भोजनं कृतवान्। गुरुपत्न्या निर्देशितः सः भेदमकृत्वा भोजनं चकार। कण्टकादिभिः युक्तं भोजनं कृत्वा अपि सः पूर्ववत् स्थितः। प्रतिदिनं तु तैः केवलं मृत्तिकाखण्डं, जलं, गोमयं च दत्तम्। सः महर्षिः चाण्डालरूपेण दृश्यमानः अभवत्। बहिष्कृतवेषधारी सः वृषपर्वाणम् उपससार। वृषपर्वा तं न जञात्वा तर्जयित्वा शिरः छित्तवान्। तत्र स्थिताः ऋषयः अतीव मलिनाः अभवन्। तेषां नेत्रेभ्यः अश्रूणि स्रवमाणानि दुःखमिव प्रकाशयन्ति स्म। किमिदं पापं कृतं येन अस्य शिरः छिन्नम्? नूनम् मम मृत्युः अपि निश्चितः, यतः गुरुर्द्विजात्मना शिष्यरूपेण आगतः। यत्र मृत्युर्दृश्यते तत्र अस्माकं अपि मृत्युर्निश्चितः। अहं एतम् भगर्वं शङ्करप्रियं पुनरुद्धास्यामि इति निश्चित्य, ब्राह्मणश्रेष्ठः एवम् उक्त्वा गौतमः अपि मृतः। एवं तस्य वधं निशम्य प्रह्लादः अन्ये च दैत्यप्रमुखाः शुश्रुवुः। तदा प्राज्ञस्य बाणस्य बलं विनष्टम्। गौतमेन महेशपूजया संमानितः बलवान् पूजितः। हन्त, कियत् भयानकं, महाभयानकमेव—महेशभक्ताः बहवः हताः। इति निश्चित्य सः अक्षयमन्दरगिरिं जगाम। तत्र शिवः ब्रह्माणं हरिं च उपस्थितौ इत्युक्त्वा वचनमब्रवीत्। "गच्छन् अहं पश्यामि हे विष्णो, यत् तेन कृतम्।" नन्दिना सह सुरुचिरवेषेण, सुन्दरछत्रधारी सः स्थितः। महेशस्य अनुमत्याः हरिः नागस्य अन्ते स्थितवान्। शिवस्य अनुमत्याः ब्रह्मा अपि हंसारूढः अभवत्। इन्द्रः अन्ये च देवाः स्वस्ववाहनैः सहिताः, अनन्तैः गणैः परिवृताः, गौतमाश्रमं जग्मुः। तत्र ईश्वरः वामदृशा पश्यन् भक्तं जीवयामास। तद्वचनं श्रुत्वा गौतमः सविनयं प्राह— "मम शिवलिङ्गपूजायाः सामर्थ्यं सदा अस्तु।" मम शिष्यः अतीव भाग्यशाली, ग्रहणत्यागदोषरहितः। "देव, एष न गन्धाय, न पेयाय, नान्याय च।" सः 'शङ्करात्मा' इति प्रसिद्धः, उन्मत्तः विकृतरूपधारी। "देव, एष मे वरः अस्तु, मृतानामपि अमरत्वं।" ततः जगन्नाथः आत्मांशेन वायुनाः शरीरं प्रविश्य स्थितः। परमेश्वरः कालेन विष्णुशिवपरमाख्यया प्रसिद्धः। मम आज्ञया सः कर्म करोति, रामभक्तः, प्रतिमापूजकः। एष विशालः सुस्थितो वासो भवता कृतः। पूजिताः वयम् स्वस्वस्थानं यास्यामः। "देव, याचकः अयुक्तं याचते, दोषं न पश्यति।" ततः प्रभुः विष्णुं दृष्ट्वा तस्य करं स्वकरे जग्राह।