विद्यया दीप्यमानेऽन्तरिक्षदीपिकायां शरीरं दग्धव्यं, ततः दग्धेऽन्तरिक्षे वायुमपि दहेत्। तदनन्तरं वह्नितत्त्वमपि तथैव दग्धव्यं। तेषां गुणान् दग्ध्वा, ततः शरीरमेव दहेत्। तदा चिदानन्दरसपूर्णः विष्णुः शिखामध्ये तिष्ठति। तत्र शिवाङ्गसमुत्थितैः किरणैः, अमृतरसयुक्तैः, सः मध्यस्थो वर्तते। अनेन भावेन सर्वाणि भूतानि विशुद्धानि सन्दृश्यन्ते। ततः ब्रह्महत्याादिपापशुद्ध्यर्थं, पूजार्चनादिकर्मणः पूर्वं, एवं ध्यानं कार्यम्। सदा दीपमध्यस्थं सदाशिवं ध्यानं कुर्यात्, तं चाक्षरपञ्चकमन्त्रेणाव्ययं पूजयेत्। आसनं तु उदुम्बरदर्भचन्दनरजतसुवर्णमयं वस्त्राद्यावरणयुक्तं यथायोग्यं स्थापयेत्। तस्मिन्नासने, तदूर्ध्वे च, देवतायाः समीपे दक्षिणवामभागयोः सर्पयुग्मं स्थापयेत्। तस्यां मध्ये शुभ्रवपुषं लिङ्गरूपिणं महेशं पीठस्थं पूजयेत्। पुष्पैः पत्रैः शुभतिलैः अक्षतानां शुद्धतिलैश्च पूजनं कुर्यात्। सर्वेषां पूजार्चनकर्मणां समाप्तौ, तत्र सर्वे गाननृत्यादिकं नानादेशेषु चक्रुः। तस्मिन्नवेले, पुण्ये, गौतमशिष्यः शङ्करात्मा नाम आगतः। सः कदाचित् द्विजश्रेष्ठरूपेण, कदाचित् चाण्डालयश्चाभवत्। सः गर्जनं कृत्वा, उत्पत्य, नृत्यन्, स्तुवन्, गायन् च स्थितः। केवलं शिवज्ञानसम्पन्नः, परमानन्दपूर्णश्चासीत्। सः स्वगुरुणा सह भोजनं कृत्वा, कदाचित् गुरुपिण्डं शेषमप्यश्नात्। कदाचित् गुरोः हस्तं गृहीत्वा स्वयमेवाश्नात्। गुरुश्च तं दृष्ट्वा, तस्य हस्तं गृहीत्वा, देवालयं नयति स्म। गौतमऋषिः तेनैव पात्रेण स्वयं चाशीत्। गुरुपत्न्या निर्दिष्टः सः, भेदं विना भोजनं कृतवान्। कंटकाद्यन्नं भुक्त्वापि, सः यथापूर्वमेव स्थितः। प्रतिदिनं तु तस्मै केवलेन मृद्भाण्डेन, जलं गोमयं चैव दत्तम्। सः मुनिः चाण्डालरूपेणैव दृष्टः। चाण्डालवेषधारी सः वृषपर्वाणमुपससार। वृषपर्वा तं न सञ्ज्ञाय, तं पीडयित्वा, शिरश्छेदमकरोत्। तत्र स्थिताः मुनयः अतिशयमलिनाः अभवन्। तेषां नेत्रेभ्यः अश्रूणि स्रवितानि, शोकार्थं इव प्रकाशयन्ति स्म। किं पापं कृतं येन, अस्य शिरश्छेदः जातः? नूनं ममापि मृत्युर्निश्चितः, यतः गुरुशिष्यरूपेण स्थितः। यत्र यत्र मृत्युः दृश्यते, तत्र तत्र ममापि मृत्युरवश्यं भवति। एष भर्गवः शङ्करप्रियः पुनर्जीवयितव्यः इति निश्चित्य, तदा तत्र स्थितः ब्राह्मणश्रेष्ठः एवमुक्त्वा, गौतमोऽपि मृत्युमुपययौ। एवं तस्य वधं श्रुत्वा, प्रह्लादाद्या दैत्यश्रेष्ठाः आगताः। तदा तस्य बुधस्य बाणस्य बलं नष्टम्। गौतमेन महेशपूजया सत्कृतः सः बलवान् पूजितः। हन्त, कियत् भीषणं, कियत् भीषाणतम्! महेशभक्तानां बहवः वधः कृतः। एवं निश्चित्य, सः अक्षयं मन्दरगिरिं जगाम। तत्र शिवः ब्रह्मणे हरये च उपस्थितयोः, इदं वाक्यमुवाच।