सर्वे तत्र निमन्त्रिताः सन्तः अयोध्यां समागताः। तत्र शम्भुः ब्राह्मणरूपेण षड्भिः कुलैः सह आगतः। तेन उक्तम्—“मां द्राविडभूमिं नय, द्विजबन्धनात् विमोचय।” ततः सत्कृत्य, सर्वे स्वस्वाश्रमान् प्रति निर्गताः। गौतमेन सर्वे आहूताः, यज्ञमण्डले सत्कृताः। तत्र देवदानवराजर्षिभिः पूजितैः, ते स्थिता अग्रणीः। मध्याह्ने गौतमः शंकरस्य पूजनम् आरभत। सर्वत्र शुभवर्णेन त्रिपुण्ड्रम् आलिखितवान्। हृदयपद्ममध्ये गुहं विद्यते, तत्रैव पञ्चभूतानि स्थितानि। तस्य मध्ये महेशानं दिव्यं शुभं च ध्यानं कर्तव्यम्। तं शरीरं ज्ञानाग्निना आकाशदीपमध्ये दग्धव्यम्। आकाशं दग्ध्वा, ततः वायुम्, एवं च अग्नितत्त्वम् अपि दग्धव्यम्। तदाश्रितगुणान् दग्ध्वा, ततः शरीरम् अपि दग्धव्यम्। शिरःस्थले विष्णुः आनन्दरसपूर्णः तिष्ठति। शिवाङ्गजैः किरणैः अमृतरससंयुक्तैः तत्र प्रकाशः। एतद्विधिना सर्वभूतानां शुद्धिं चिन्तयेत्। ततः ब्रह्महत्यादिपापशुद्ध्यर्थं, पूजाजपपूर्वं एवं ध्यानम् कर्तव्यम्। सदा दीपमध्ये सदाशिवं ध्यानं कृत्वा, पञ्चाक्षरमन्त्रेण अक्षरं पूजेत्। आसनं उदुम्बरकाष्ठरजतसुवर्णमयं वस्त्राद्याच्छादितं सम्यक् स्थापनीयम्। तस्य आसनस्य उपरि, देवतायाः दक्षिणवामभागयोः सर्पयुग्मं स्थापयेत्। मध्ये श्वेतरूपेण महेशं लिङ्गरूपेण पीठस्थं पूजेत्। पुष्पैः पत्रैः शुभतिलैः अक्षतैः शुद्धतिलैः च पूजां कुर्यात्। पूजाक्रिया समाप्तायां, सर्वे तत्र विविधेषु स्थलेषु गीतनृत्यं कृतवन्तः। तस्मिन्नेव काले, धर्मज्ञ, गौतमस्य शिष्यः शङ्करात्मा नाम आगतः। सः कदाचित् द्विजश्रेष्ठरूपेण, कदाचित् चण्डालरूपेण प्रकटितः। गर्जन्, उत्प्लुत्य, नृत्यन्, स्तुत्यन्, गीतं च कृतवान्। तस्य शिवज्ञानमात्रं, परमसुखपूर्णः। सः स्वगुरुणा सह खादति, कदाचित् गुरुषेष्टं खादति। कदाचित् गुरोः हस्तं गृहीत्वा स्वयं खादति। गुरुस्तं सदा दृष्ट्वा, हस्तं गृहीत्वा देवालयं नयति। गौतमः सः स्वयं तेन पात्रेण खादति। गुरुपत्न्या आज्ञातः, सः भेदं विना खादति। कंटकाद्यन्नं खादित्वा, पूर्ववत् स्थितः। प्रतिदिनं तैः केवलं मृत्तिकां, जलं, गोमयं च लभते। सः ऋषिः चण्डालरूपेण प्रकटितः। चण्डालवेषधारी सः वृषपर्वाणं समीपं गतः। वृषपर्वा तम् न जानीत्वा, तं पीडितवान्, शिरः छिन्नवान्। तत्र स्थितैः ऋषिभिः अतिशुद्धिहीनतां प्राप्तम्। तेषां नेत्रेभ्यः अश्रूणि स्रवन्, दुःखं दर्शयन्ति। किं पापं कृतं तेन, यत् शिरः छिन्नम्?