मुनिवर्य, शुभं मारुतेः कवचं यथोक्तं वर्णितं। यः कश्चित् अष्टविधैः सुरभिसम्बन्धिभिः द्रव्यैः तद् कवचं लिखित्वा धारयति, भक्त्या कृत्यशतसहस्राणि साध्यन्ति, विस्तरेण किं वक्तव्यम्? असाध्यमपि कवचस्य जपेन साध्यं भवति। यद् रामेण स्वयम् उक्तं, यः आनन्दवननिवासी, तस्य श्रीरामचन्द्रे मम भक्तिः सदा भवतु। कथा या सर्वपापक्षयकरी, यः नित्यं शृणोति पठति, तस्य गुप्तं रहस्यं स्वानन्दवनमध्ये। तत्र ते नित्यं प्रकाशं च गुप्तं च क्रीडन्ति। अतः हर्षपूर्णेन हृदया तव समक्षं एतत् प्रकाशयामि। तत्र, हे मुने, सः चतुर्विधमूर्तिस्वरूपः त्रिभिः पत्निभिः सह आसीत्। विश्वामित्रः मम पितरं राजानं याचितवान्। धर्मात्मा तं सिद्धाश्रमं प्रेषितवान्। सुभाहुश्च मारीचश्च विनष्टौ, तदा मुनिः तुष्टः अभवत्। ततः गाधेः बुद्धिमान् पुत्रः आगामिदृष्ट्या श्रद्धया कार्यं कृतवान्। तस्य कन्या सीता, दिव्यकन्यासमा, पुरस्काररूपेण दत्ता। मार्गे, भृगुपतेः गर्वं दीर्घकालं स्मितं कृत्वा दृष्टवान्। राजाज्ञया, जनहितनिष्ठः अहम्, कार्यं कृतवान्। श्रुत्वा, प्रिया पत्नी कैकेयी, राजानं उक्तवती—मम पुत्रः भरतः युवराजः अभिषिक्तः भवतु। ततः अहम्, पत्नी भ्रातृभिः सह, वनं प्रस्थितः। तत्र, नित्यं कर्तव्यं कृत्वा, फलमांसैः जीवितवान्। ततः भरतः शत्रुघ्नश्च, भ्रातरौ, मम पूज्यौ, आगतौ। तौ पञ्चवटीस्थिते मम आश्रमे आगमनं घोषितवन्तौ। त्रयोदशे वर्षे, राक्षसः नाम्ना रावणः आगतः। ततः दुःखितमुखः, ऋष्यमूकगिरिं गच्छित्वा स्थितवान्। वालिं विजित्य, सुग्रीवः तत्र स्थापितः। विभीषणः, भक्तः, रावणस्य विरुद्धं स्थितवान्। ततः रावणं पुत्रैः मन्त्रिभिः बन्धुभिः सह युद्धे हत्वा। अनन्तरं, कालक्रमेण, हे ब्राह्मण, सुग्रीवः विभीषणश्च, सर्वे आमन्त्रिताः, अयोध्यां समागताः। शम्भुः ब्राह्मणरूपेण षड्वंशैः सहितः तत्र आगतः। सः उक्तवान्—द्राविडदेशं मां नय, द्विजबन्धनात् विमोचय। पूजितः, सर्वे स्वस्वाश्रमं गच्छन्ति। गौतमेन सर्वे आमन्त्रिताः, यज्ञसभायाम् सम्मानिताः। तत्र, देवदानवराजश्रेष्ठाः पूजिताः स्थिताः। मध्याह्ने गौतमः शंकरस्य पूजनं आरभत्। सर्वत्र श्वेतभस्मत्रिवलयं लिप्तवान्। हृदयपद्ममध्यस्थे गुह्ये पञ्चभूतानि सन्ति। तत्र मध्ये महेशानं दिव्यं शुभं ध्यानं कर्तव्यम्।